Mazowiecka Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości

Nawigacja

Treść strony

OD 2018 R. NOWA KLASYFIKACJA ŚRODKÓW TRWAŁYCH

Od początku nowego roku przy ustalaniu zasad amortyzacji środków trwałych zastosowanie znajdzie nowa KŚT 2016, która zastąpiła tę z 2010 r. Zmieniono w niej numerację oraz nazewnictwo niektórych grup, a to oznacza konieczność aktualizacji dokumentacji środków trwałych.

 

Nowa KŚT stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 3.10.2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. 2016 r. poz. 1864). I choć obowiązuje ono od 1.01.2017 r., to jednak do końca 2017 roku trzeba stosować jeszcze dotychczasową KŚT 2010 m.in. w sprawach podatkowych oraz w sprawach ewidencji i sprawozdań, o których stanowi ustawa o rachunkowości. Zatem od 2018 r. przy ustalaniu zasad amortyzacji środków trwałych oraz stosowania właściwej stawki amortyzacji, podatnicy będą musieli korzystać już z KŚT 2016. Stawki amortyzacji pozostają bez  zmian.

 

Zmiany wprowadzono w numeracji, nazewnictwie grup, podgrup oraz rodzajów środków trwałych (w grupach 0, 4 oraz 6), natomiast stawki amortyzacji dla zmienionych grup, podgrup oraz rodzajów pozostały bez zmian. Są one określone w załączniku nr 1 do ustaw o podatkach dochodowych. Od 1.01.2018 r. obowiązuje nowy załącznik, który został dostosowany do nowej KŚT 2016.

 

W związku z tym należałoby sukcesywnie dokonywać aktualizacji informacji zawartych w ewidencji środków trwałych. Aktualizacja ta polegałaby na wpisaniu obok dotychczas funkcjonujących dla danego środka trwałego zapisów dotyczących symbolu KŚT 2010 (grupy/podgrupy/rodzaju) także nowego symbolu wynikającego z KŚT 2016. Aby sprawdzić, które środki trwałe zostały przegrupowane skorzystaj z nowej KŚT 2016 r.- funkcjonalnej wyszukiwarki, która oprócz powiązań z poprzednią KŚT oraz stawek amortyzacji prezentuje również powiązania z PKWiU 2015 r. i PKOB.

 

Warto także dodać, że zakres zmian wprowadzonych przez KŚT 2016 nie ma wpływu na ewidencję środków trwałych prowadzoną przez jednostki stosujące ustawę o rachunkowości.

 

NOWE OGRANICZENIA W VAT

 

Ministerstwo Finansów zamierza wprowadzić nowe wyłączenia z możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług (VAT). Ograniczenia objąć mają podatników sprzedających przez internet niektóre rodzaje towarów oraz świadczących usługi ściągania długów.

 

W aktualnej wersji projektu przewidziano, że możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego w VAT zostanie wyłączona względem: – podatników dokonujących dostaw na odległość (sprzedaż internetowa) niektórych towarów wrażliwych na oszustwa, czyli towarów sklasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu PKWiU 26-28 (m.in. sprzęt elektroniczny, elektryczny rtv i agd) – podatników świadczących usługi ściągania długów.

Wprowadzenie zmian przewiduje projekt ustawy (z 13 lutego 2018 r.) o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. Nowelizacja ma wejść w życie 1 lipca 2018 r.

 

 

SAMOCHODY ELEKTRYCZNE Z WYŻSZĄ AMORTYZACJĄ

 

22 lutego 2018 r. w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zostały wprowadzone zmiany przewidujące pewne preferencje podatkowe w przypadku amortyzacji samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 1 pkt 12 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

 

W przypadku tego rodzaju samochodów obowiązuje wyższy limit odpisów amortyzacyjnych, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku zwykłych samochodów z kosztów zostały wyłączone odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej 20 000 euro. W przypadku elektrycznych samochodów osobowych z kosztów zostały wyłączone odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej 30 000 euro (art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w brzmieniu obowiązującym od 22 lutego 2018 r.).

 

Przepis w tym brzmieniu ma zastosowanie od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia, że przepisy te nie stanowią pomocy publicznej.

Ustawa z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych - Dz.U. z 2018 r. poz. 317.

 

ZALICZKI NA PIT 2018 OD FIRM DO 1000 ZŁ PODATKU – ZASADY ROZLICZEŃ

Przypominam, że od 2018 r. do limitu 1000 zł należnego podatku PIT, nie trzeba płacić zaliczki na podatek dochodowy z tytułu działalności gospodarczej.

Nowa zasada pozwala nie tylko na wydłużenie okresu bez zaliczek na podatek, ale również na skorzystanie już w trakcie roku z całej wartości kwoty zmniejszającej podatek – wynoszącej w 2018 r. 1440 zł. Ustalenie limitu oraz zasady opłacania zaliczek po jego przekroczeniu wymagać może szeregu kalkulacji.

Nowe zasady opłacania zaliczek są dobrowolne – przedsiębiorca ma prawo, a nie obowiązek płacić zaliczki dopiero po przekroczeniu 1000 zł podatku. Uprawnienie dotyczy podatników, którzy rozliczają się według skali podatkowej, jak również 19% - podatkiem liniowym. Prawo do korzystania z nowej zasady opłacania zaliczek dotyczy zarówno tych podatników, którzy wybiorą system ich płacenia miesięcznie, jak i kwartalnie.

Prawo przysługuje również podatnikom CIT (podatku dochodowego od osób prawnych), nie mają go natomiast prowadzący działalność opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Nie trzeba składać żadnych oświadczeń w sprawie opłacania zaliczek dopiero po przekroczeniu 1000 zł podatku. Podatnik opłaca je samodzielnie albo od pierwszego wypracowanego dochodu, albo po przekroczeniu limitu 1000 zł.

 

Przepisy przy ustalaniu zaliczek na podatek nakazują stosować uproszczoną kwotę zmniejszającą podatek. Zgodnie z art. 27 ust. 1b ustawy o PIT, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy w przypadku podatników, których dochody nie przekroczą kwoty stanowiącej górnej granicy pierwszego przedziału skali (85,528 zł) kwota zmniejszająca podatek wynosi 556 zł 02 gr rocznie. Jednak przy uproszczeniu zasad opłacania zaliczek, przepisy wyraźnie mówią o ustalaniu kwoty „należnego podatku” w wartości nie wyższej niż 1000 zł, a nie odsyłają do art.27 ust. 1b zatem nakazują ustalać go według skali stosując pełne kwoty zmniejszające podatek. Pozwala to na wykorzystanie na samym początku pełnej kwoty zmniejszającą – czyli odjęcie od należnego podatku 1440 zł (lub podatku obliczonego po odjęciu właściwej dla podatnika kwoty wolnej), a dopiero po takiej wartości ustalanie 1000 zł podatku.

Przykład - podatnik posiada w styczniu 2018 r. dochód 14000 zł. Zapłacił w styczniu 812,61 składek ZUS, podstawa obliczenia podatku po zaokrągleniu wynosi zatem 13187 zł, a należny podatek – 1 818 zł (18% minus kwota zmniejszająca). Składka na ubezpieczenie zdrowotne zapłacona w styczniu to 255,99, podatek zatem wyniósł 1562 zł. Podatek podlega zapłacie w kwocie 1562 zł. Jeśli wyniósłby 990 zł, podatnik nie zapłaciłby zaliczki.

Jeżeli podatek należny od dochodu osiągniętego od początku roku pomniejszony o sumę zaliczek wpłaconych od początku roku przekracza 1000 zł, wpłacie podlega różnica pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek wpłaconych od początku roku.

Powyższa zasada generuje szereg kłopotów przy stosowaniu kwoty wolnej w kolejnych miesiącach, ze względu bowiem na to, że zmienia się ona w zależności od wartości podstawy opodatkowania, podatnik ma problem przy ustaleniu kwoty zmniejszającej w kolejnych miesiącach (np. dochód za styczeń to 6000 zł – a kwota zmniejszająca to 1440 zł, w lutym będzie on wynosił już łącznie od początku roku 9000 zł a kwota zmniejszająca – będzie niższa niż jeszcze w styczniu). Tym niemniej zaliczkę ustala się za miesiąc, więc w każdym miesiącu osobno należy obliczyć, czy przekroczono limit 1000 zł podatku.

Przesunięcie momentu, od którego opłacane są w 2018 r. zaliczki na podatek nie ogranicza obowiązku zapłaty podatku również od kwoty dochodu na tyle niskiej, że zaliczka nie musiała być opłacana w trakcie roku. Podatek wynikać będzie z rozliczenia rocznego PIT.

 Przykład - podatnik nie płacił cały rok zaliczki, bo dochód był tak niski, że podatek od stycznia do grudnia wyniósł 950 zł. W rozliczeniu rocznym do 30 kwietnia 2019 r. będzie jednak musiał wykazać przychód, koszty dochód – i zapłacić podatek w powyższej wysokości. Przesunie się zatem termin zapłaty określonej kwoty – zaliczki nie wystąpią, ale podatek roczny – będzie trzeba zapłacić.

 ZMIANA PRZEPISÓW

 

  1. Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych

Opublikowano w Dz. U. z dnia 29.12.2017 r. poz. 2491

Zmienia: Ustawę z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.)

 

Komentarz: Ustawa ma przede wszystkim ograniczyć lukę w podatku VAT spowodowaną wyłudzeniami. W ocenie projektodawców, ustawa ma przełożyć się również na poprawę warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników, poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku.

 

Ustawa przewiduje m.in:

  • dokonywanie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej analiz ryzyka wykorzystywania banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do popełniania wyłudzeń skarbowych, w szczególności w zakresie VAT;
  • nałożenie na banki i SKOK obowiązku przekazywania do STIR informacji i zestawień zawierających, odpowiednio, tajemnicę bankową lub tajemnicę zawodową SKOK, w celu ustalenia wskaźnika ryzyka; 
  • zapewnienie izbie rozliczeniowej stałego, automatycznego dostępu do danych z Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników;
  • określenie zasad dokonywania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;
  • prowadzenie w formie elektronicznej wykazów podmiotów, które nie zostały zarejestrowane jako podatnicy VAT, zostały wykreślone z rejestru z urzędu bez konieczności zawiadamiania podmiotu lub zostały przywrócone jako podatnicy VAT.

 

Ustawa weszła w życie 13 stycznia 2018 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących blokady rachunków podmiotów kwalifikowanych i związanych z nimi przepisów innych ustaw, które wchodzą w życie 30 kwietnia br. oraz części przepisów nowelizujących ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, które wchodzą w życie 30 marca, a dotyczących:

  • możliwości przeniesienia do służby w Służbie Celno-Skarbowej, na własną prośbę, funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego albo Straży Granicznej,
  • sprawdzenia przydatności funkcjonariuszy do służby na danym stanowisku,
  • mianowania funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Straży Granicznej przyjmowanego do Służby Celno-Skarbowej.

 

  1. Ustawa z dnia 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach socjalnych oraz niektórych innych ustaw

 

Opublikowano w: Dz. U. z dnia 30.12.2017 r. poz. 2494

Zmienia:

  • Ustawę z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.)
  • Ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777, 935 i 1428)
  • Ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, 1292, 1321, 1428, 1543 i 2371)

 

Komentarz: Ustawa ma na celu ułatwienie zakładania spółdzielni socjalnych, uelastycznienie i usprawnienie funkcjonowania spółdzielni socjalnych, uporządkowanie przepisów dotyczących instrumentów wsparcia na założenie spółdzielni i przystąpienie do niej zainteresowanych osób oraz wzmocnienie reintegracji społecznej i zawodowej osób z grup narażonych na wykluczenie społeczne, pracujących w spółdzielniach socjalnych.

Ustawa wzmacnia pozycję pracowników spółdzielni socjalnej przez ponowne zdefiniowanie przedmiotu działalności spółdzielni socjalnej. Przedmiotem działalności spółdzielni socjalnej będzie prowadzenie wspólnego przedsiębiorstwa nie tylko w oparciu o osobistą pracę członków spółdzielni socjalnej, ale również pracowników niebędących członkami tej spółdzielni.

Ponadto, ustawa m.in. umożliwia refundowanie składek na ubezpieczenie społeczne (składki emerytalnej, rentowej i chorobowej) oraz części kosztów osobowych pracodawcy (odpowiadającej składce na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe) opłacanych za pracowników spółdzielni socjalnej niebędących członkami spółdzielni, a będących osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym.

 

  1. Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków

Opublikowano w: Dz. U. z dnia 08.03.2018 r. poz. 502

Zmienia: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1005)

 

Komentarz: Od kwietnia br. obowiązywać będą nowe kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. W porównaniu do kwot odszkodowań obowiązujących w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. będą one nieco wyższe i będą wynosić:

  • 854 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;
  • 854 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z tytułu zwiększenia tego uszczerbku co najmniej o 10 punktów procentowych;
  • 14 950 zł z tytułu orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji ubezpieczonego;
  • 14 950 zł z tytułu orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji wskutek pogorszenia się stanu zdrowia rencisty;
  • 76 887 zł, gdy do jednorazowego odszkodowania uprawniony jest małżonek lub dziecko zmarłego ubezpieczonego lub rencisty;
  • 38 444 zł, gdy do jednorazowego odszkodowania uprawniony jest członek rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty inny niż małżonek lub dziecko;
  • 76 887 zł, gdy do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie małżonek i jedno lub więcej dzieci zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, oraz 14 950 zł z tytułu zwiększenia tego odszkodowania przysługującego na każde z tych dzieci;
  • 76 887 zł, gdy do jednorazowego odszkodowania uprawnionych jest równocześnie dwoje lub więcej dzieci zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, oraz 14 950 zł z tytułu zwiększenia tego odszkodowania przysługującego na drugie i każde następne dziecko;
  • 14 950 zł, gdy obok małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie inni członkowie rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, każdemu z nich niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi lub dzieciom;
  • 38 444 zł, gdy do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są tylko członkowie rodziny inni niż małżonek lub dzieci zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, oraz 14 950 zł z tytułu zwiększenia tego odszkodowania przysługującego na drugiego i każdego następnego uprawnionego.

 

ZAKUP ARTYKUŁÓW SPOŻYWCZYCH ORAZ USŁUG CATERINGOWYCH NA RZECZ PRACOWNIKÓW - INTERPRETACJA INDYWIDUALNA ORGANU PODATKOWEGO

 

Wydatki na artykuły spożywcze oraz catering, ponoszone na rzecz pracowników spółki pozostają w związku z prowadzoną działalnością, tym samym mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

Tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 grudnia 2017 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.330.2017.2.BD.

Spółka do celów prowadzonej działalności gospodarczej nabywa artykuły spożywcze, m.in. herbatę, kawę, cukier, mleko, wodę, soki, drobne przekąski, np. ciasto, ciastka, słodycze, kanapki, owoce itp. Są one zużywane w trakcie spotkań służbowych pracowników: narad, konferencji, szkoleń oraz spotkań z kontrahentami w siedzibie firmy lub podczas zebrań zarządu.

Zdarzają się również przypadki (podczas dłuższych spotkań), że w celu zwiększenia komfortu i usprawnienia pracy spółka zamawia catering zarówno dla pracowników, jak i gości uczestniczących w spotkaniach, naradach, szkoleniach itd. Dodatkowo woda, mleko, kawa, herbata, cukier są pozostawiane w pomieszczeniach spółki z przeznaczeniem do przygotowania przez pracowników w godzinach pracy zimnych i gorących napojów, zgodnie z § 112 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.).

 

Spółka wystąpiła z pytaniem, czy wydatki na wymienione artykuły spożywcze oraz catering, nabywane na rzecz pracowników są kosztem uzyskania przychodów? W jej ocenie mogą być one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

 

Organ podatkowy uznał to stanowisko za prawidłowe. Wyjaśnił, że na podstawie art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, a które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 updop.

 

Podkreślił jednak, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 updop.

 

Wskazał również, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów są tzw. koszty pracownicze obejmujące m.in. świadczenia wypłacane na rzecz pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale również i inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i samopoczucie.

Zgodnie z art. 232 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Powołane rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy określa obowiązki pracodawcy m.in. w zakresie zapewnienia wszystkim pracownikom wody zdatnej do picia lub innych napojów. Należy wskazać, że ustawodawca nie sprecyzował, jakiego rodzaju mają to być napoje, pozostawiając decyzję w gestii pracodawcy, pod warunkiem, że woda i inne napoje będą dostępne w ilościach zaspokajających potrzeby pracowników w ciągu całej zmiany roboczej.

 

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że dla celów prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca nabywa artykuły spożywcze, które są zużywane m.in. w trakcie spotkań służbowych pracowników. Podkreślił on, że wydatki na artykuły spożywcze czy catering, ponoszone w trakcie spotkań służbowych, mają na celu zwiększenie komfortu i usprawnienie pracy pracowników. Tym samym przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 updop są spełnione.

 

Ponadto, wydatki na nabycie artykułów spożywczych pozostawionych następnie do spożycia pracownikom w czasie pracy mogą zostać uznane za tzw. koszty pracownicze. Wydatki te nie mieszczą się w negatywnym katalogu wydatków nieuznawanych przez ustawodawcę za koszty uzyskania przychodów. Mają one wpływ na stworzenie odpowiednich warunków do wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników. Tym samym, jako tzw. koszty pracownicze spełniają przesłanki zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 updop.

 

ROZLICZANIE PODATKU DOCHODOWEGO OD NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNYCH W 2018 R. - KOMUNIKAT MINISTERSTWA FINANSÓW

 

Od 1 stycznia 2018 r. obowiązują art. 30g updof oraz art. 24b updop, które wprowadziły tzw. podatek minimalny, czyli podatek dochodowy od przychodów z tytułu własności środków trwałych położnych na terytorium Polski o wartości początkowej przekraczającej 10.000.000 zł. Chodzi tu o środki trwałe w postaci:

  • budynku handlowo-usługowego sklasyfikowanego w KŚT jako centrum handlowe, dom towarowy, samodzielny sklep i butik, pozostały handlowo-usługowy,
  • budynku biurowego sklasyfikowanego w KŚT jako budynek biurowy.

 

Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek minimalny i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek.

 

Uwaga: podatek minimalny wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

 

Kwotę obliczonego za dany miesiąc podatku minimalnego podatnicy odliczają od zaliczki na podatek za dany miesiąc/kwartał. Tak wynika z art. 30g ust. 9 updof oraz art. 24b ust. 9 updop. Z kolei art. 30g ust. 10 updof oraz art. 24b ust. 10 updop stanowią, że podatnicy mogą nie wpłacać podatku minimalnego, jeżeli jest on niższy od kwoty zaliczki na podatek PIT lub CIT za dany miesiąc.

 

Ministerstwo Finansów w komunikacie pt. "Rozliczanie podatku dochodowego od nieruchomości komercyjnych w 2018 r.", opublikowanym na stronie internetowej www.mf.gov.pl, wyjaśniło, że art. 30g ust. 10 updof oraz art. 24b ust. 10 updop zostały wprowadzone, aby wyeliminować konieczność wykonywania przez podatników dwóch płatności: raz podatku minimalnego, a następnie zaliczki na podatek pomniejszonej o kwotę podatku minimalnego. Służą one wyłącznie ułatwieniu rozliczania podatku minimalnego, którego płatność - z uwagi na jego miesięczny charakter - pokrywa się z płatnościami miesięcznych zaliczek na podatek PIT/CIT.

Ministerstwo podkreśliło, że przepisy dotyczące podatku minimalnego nie pozwalają na jednoczesne korzystanie z art. 30g ust. 9 i 10 updof oraz art. 24b ust. 9 i 10 updop. Przepisy te tworzą dwie różne formy zapłaty podatku.

 

Podatnik zobowiązany do zapłaty podatku minimalnego może więc:

zapłacić podatek minimalny i odliczyć go przy wyliczaniu zaliczki PIT/CIT albo
 wpłacić zaliczkę na podatek PIT/CIT w pełnej wysokości, jeżeli podatek minimalny jest niższy niż kwota tej zaliczki.

 

MOŻLIWOŚĆ UJĘCIA W KOSZTACH PODATKOWYCH WYDATKU OPŁACONEGO GOTÓWKĄ NA RZECZ PODMIOTU ZAGRANICZNEGO

 

Spółka z o.o. kupiła towary od kontrahenta zagranicznego; jednorazowa wartość transakcji przekroczyła 15.000 zł. Czy regulując zobowiązanie na rzecz podmiotu zagranicznego gotówką, wartość nabytych towarów spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?

 

Według organów podatkowych, przepisy wyłączające z kosztów uzyskania przychodów koszty uregulowane z pominięciem rachunku płatniczego mają zastosowanie także do płatności na rzecz kontrahenta zagranicznego. Zatem - w przypadku jednorazowej wartości transakcji przekraczającej 15.000 zł - zapłata na rzecz kontrahenta zagranicznego dokonana gotówką (z pominięciem rachunku płatniczego) spowoduje, że wartość nabytych towarów nie będzie mogła zostać uznana za koszt uzyskania przychodów.

 

Jak wynika z art. 15d ustawy o PDOP, podatnicy nie mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca jednorazowej wartości transakcji przekraczającej 15.000 zł (określonej w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. W przypadku natomiast zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca ww. transakcji została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, podatnicy - w miesiącu, w którym została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego - zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo zwiększają przychody (w razie braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów). Powyższe regulacje dotyczą sytuacji, gdy stroną transakcji jest inny przedsiębiorca. Analogiczne zasady obowiązują na gruncie ustawy o PDOF - zob. art. 22p tej ustawy.

 

Stosowanie powyższych przepisów wzbudza w praktyce wiele wątpliwości, m.in. czy mają one zastosowanie także do zakupów dokonywanych od kontrahentów zagranicznych.

Według organów podatkowych, przepisy wyłączające z kosztów uzyskania przychodów koszty uregulowane z pominięciem rachunku płatniczego mają zastosowanie także do płatności dokonywanych na rzecz podmiotów zagranicznych.

 

Jak przykładowo stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 20 czerwca 2017 r., nr 0112-KDIL5.4010.58.2017.1.ŁM:

"(...) biorąc pod uwagę literalną treść (...) regulacji zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawie o swobodzie działalności gospodarczej (art. 15d ustawy o PDOP i art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - przyp. red.), brak w nich zapisów wskazujących na ograniczenie jej stosowania do transakcji zawartych z przedsiębiorcami, którzy prowadzą działalność jedynie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż takiego wyłączenia przedmiotowe przepisy nie zawierają.

(...) Wnioskodawca będący podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych nie będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kosztów wynikających z transakcji, których stroną jest przedsiębiorca zagraniczny, których jednorazowa wartość przekracza równowartość 15.000 zł i płatność nie zostanie uregulowana za pośrednictwem rachunku płatniczego. (...)"

 

Podobnie wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 kwietnia 2017 r., nr 0461-ITPB1.4511.88.2017.1.MR.

Jeśli zatem jednorazowa wartość transakcji z kontrahentem zagranicznym przekracza 15.000 zł i zapłata na rzecz tego kontrahenta zostanie dokonana gotówką (tj. z pominięciem rachunku płatniczego) to - w świetle stanowiska Dyrektora KIS - wartość towarów nabytych od kontrahenta zagranicznego nie będzie mogła zostać uznana za koszt uzyskania przychodów.

 

ZAPŁATA W WALUCIE OBCEJ ZA FAKTURĘ WYSTAWIONĄ W ZŁOTYCH A PODATKOWE RÓŻNICE KURSOWE

 

Regulacje dotyczące ustalania różnic kursowych tzw. metodą podatkową zawarto w art. 15a ustawy o PDOP (i odpowiednio art. 24custawy o PDOF). Z przepisów tych wynika, że podatkowe różnice kursowe powstają m.in. wówczas, gdy wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP jest:

  • wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstaną dodatnie różnice kursowe,
  • niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstaną ujemne różnice kursowe.

 

Jeśli nie ma kursu faktycznie zastosowanego (np. przy wypływie waluty obcej z rachunku walutowego podatnika), do wyceny tego wypływu stosuje się średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wypływu waluty (zob. art. 15a ust. 4 ustawy o PDOP i art. 24c ust. 4 ustawy o PDOF).

 

W praktyce przyjmuje się, że aby powstały podatkowe różnice kursowe, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki, tj. koszt musi być poniesiony w walucie obcej i zapłata zobowiązania musi być dokonana w walucie obcej. Jeśli któryś z tych warunków nie zostanie spełniony, to nie powstaną podatkowe różnice kursowe. W omawianym przypadku mogą powstać podatkowe różnice kursowe tylko na rachunku walutowym, od własnych środków pieniężnych.

 

Tak wynika m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 czerwca 2017 r., nr 0115-KDIT2-3.4010.111.2017.1.JG, w której czytamy:

"(...) Z analizy zapisów (...) art. 15a ust. 2 i ust. 3 (ustawy o PDOP - przyp. red.) wypływa jednoznaczny wniosek, że z różnicami kursowymi w sensie podatkowym mamy do czynienia tylko wtedy, gdy równocześnie:

  • dane zdarzenie gospodarcze wyrażone zostało w walucie obcej,
  • realizacja tego zdarzenia nastąpiła w walucie obcej.

Innymi słowy nie są uznawane za różnice kursowe dla celów podatkowych różnice wynikające z kursów walut, jeśli np. zobowiązanie, czy należności wyrażone są w walucie obcej, a sama zapłata (w jakiejkolwiek formie) następuje w złotówkach lub odwrotnie - zobowiązanie bądź należność wyrażone są w złotówkach, a zapłata dokonywana jest w walucie obcej. (...)"

 

W sytuacji, o której mowa w pytaniu, zobowiązanie zostało wyrażone w złotych. W związku z tym, mimo zapłaty tego zobowiązania w walucie obcej, różnice powstałe na rozrachunkach z kontrahentem krajowym nie stanowią podatkowych różnic kursowych.

Podobnie wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 9 lipca 2015 r., nr IPTPB3/4510-136/15-2/K.

Przykład -Spółka z o.o. kupiła od kontrahenta krajowego towary na kwotę 3.000 zł netto (co zostało udokumentowane fakturą wystawioną w złotych). Spółka uregulowała zobowiązanie w walucie obcej, przelewając kontrahentowi kwotę 750 euro z rachunku walutowego. Ze względu na to, że koszt został poniesiony w złotówkach, na rozrachunkach z kontrahentem nie powstała podatkowa różnica kursowa.

 

W przedmiotowej sprawie mogą natomiast powstać różnice kursowe od własnych środków pieniężnych na rachunku walutowym, w związku z rozchodem waluty obcej z tego rachunku. 

Przypomnijmy, że tego rodzaju różnice kursowe powstają generalnie, gdy wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu różni się (jest niższa lub wyższa) od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni (zob. art. 15a ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3 ustawy o PDOP i art. 24c ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3 ustawy o PDOF).

 

NOWE ZASADY DOKONYWANIA JEDNORAZOWEJ AMORTYZACJI

 

W związku z pytaniami dotyczącymi jednorazowej amortyzacji jeszcze raz wyjaśniam to zagadnienie. W wyniku nowelizacji obu ustaw o podatku dochodowym z dniem 12 sierpnia 2017 r. zaczęły obowiązywać zliberalizowane zasady dokonywania jednorazowej amortyzacji. Nowe regulacje dotyczące przyspieszeń amortyzacyjnych mają stanowić dla przedsiębiorców zachętę do inwestowania w nabywanie nowych maszyn i urządzeń.

 

Kto skorzysta i w jakim limicie - dotychczas prawo do jednorazowej amortyzacji miały tylko dwie grupy przedsiębiorców: podatnicy rozpoczynający w roku podatkowym prowadzenie działalności gospodarczej oraz tzw. mali podatnicy. Jej limit wynosi 50.000 euro w skali roku i stanowi pomoc de minimis. Dodane do ustaw o podatku dochodowym uregulowania zawarte odpowiednio w art. 22 ust. 1s i art. 22k ust. 14-21 ustawy o pdof (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1zd i art. 16k ust. 14-21 ustawy o pdop (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.) dają natomiast prawo do dokonania jednorazowej amortyzacji każdemu podatnikowi pdof i pdop, u którego nakłady na środki trwałe w danym roku podatkowym wyniosły co najmniej 10.000 zł i nie przekroczyły 100.000 zł. W przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną limit 100.000 zł odnosi się do wszystkich wspólników tej spółki.

 

Co równie ważne, w limicie 10.000 zł podatnik może uwzględnić wartość kilku środków trwałych, pod warunkiem, że wartość każdego z nich jest wyższa niż 3.500 zł.

Przykład 1

Przedsiębiorca nabył w sierpniu 2017 r. trzy składniki majątku, które zakwalifikował jako środki trwałe. Ich wartość początkowa wynosiła odpowiednio 3.400 zł, 5.700 zł i 4.100 zł. W tej sytuacji nie może on skorzystać z jednorazowej amortyzacji na nowych zasadach. Pomimo że łączna wartość tych składników wynosi 13.200 zł, to wartość początkowa jednego z nich nie przekroczyła 3.500 zł.

Natomiast gdy wydatki podatnika na fabrycznie nowe środki trwałe przekroczą 100.000 zł w skali roku, wówczas nadwyżkę ponad tę kwotę przedsiębiorca będzie amortyzował w następnych latach podatkowych według metody liniowej lub degresywnej.

 

Ponieważ nowe preferencje nie stanowią - w odróżnieniu do przepisów dotychczas funkcjonujących w zakresie jednorazowej amortyzacji - pomocy de minimis - będą z niej mogli korzystać również przedsiębiorcy, którzy np. w ostatnich latach otrzymywali dofinansowanie ze środków pochodzących z Unii Europejskiej.

 

Uprzywilejowane KŚT - nowe zasady amortyzacji nie mają jednak zastosowania do wszystkich środków trwałych. Podobnie jak przy amortyzacji w ramach limitu 50.000 euro i tu ustawodawca ściśle określił kategorie środków trwałych, do których się one odnoszą. Wskazał bowiem, że dotyczą one wyłącznie środków trwałych z grup 3-6 i 8 KŚT. W efekcie nowa preferencja w ogóle nie ma zastosowania do wartości niematerialnych i prawnych, środków trwałych z grupowania 1-2 KŚT, czyli m.in. budynków i lokali oraz obiektów inżynierii lądowej i wodnej, a także do całej grupy 7 KŚT, czyli wszelkich środków transportu.

 

Zaliczki na środki trwałe - przedsiębiorcy zyskali również prawo do zaliczania bezpośrednio w ciężar firmowych kosztów podatkowych dokonanych wpłat (np. zaliczek) na poczet nabycia środków trwałych, które zostaną dostarczone w kolejnych okresach sprawozdawczych (tj. miesiącu, kwartale lub roku). W konsekwencji ustawowy amortyzacyjny limit 100.000 zł w skali roku podatkowego obejmuje łącznie kwotę odpisu amortyzacyjnego oraz kwotę dokonanej wpłaty na poczet dostawy środka trwałego.

Przykład 3

Przedsiębiorca w lipcu 2017 r. wpłacił zaliczkę na poczet nabycia fabrycznie nowej maszyny do obróbki metali (KŚT 532) w wysokości 18.450 zł (tj. 15.000 zł + VAT 3.450 zł) i koszty lipca obciążył kwotą 15.000 zł. We wrześniu maszyna, której ostateczna cena wyniosła 34.440 zł (tj. 28.000 zł + VAT 6.440 zł), została mu dostarczona. W tej sytuacji we wrześniu 2017 r. obciąży koszty jednorazowym odpisem amortyzacyjnym dokonanym na nowych zasadach w wysokości 13.000 zł (tj. 28.000 zł - 15.000 zł).

 

Zbieg uprawnień - w wyniku nowelizacji przepisów podatnicy rozpoczynający w roku podatkowym działalność gospodarczą oraz mali podatnicy mają prawo do skorzystania zarówno z dotychczasowej jednorazowej amortyzacji w ramach 50.000 euro, jak i amortyzacji w zakresie 100.000 zł. Jeżeli jednak podatnik w związku z nabyciem środka trwałego jest uprawniony do skorzystania z obu preferencji, to w przypadku zbiegu tych dwóch uprawnień musi dokonać wyboru i zdecydować, z której z nich skorzysta. Decyzja w tym zakresie należy wyłącznie do niego.

 

Doliczenia do przychodu - nowe przepisy, na zasadach określonych w art. 22k ust. 21 ustawy o pdof i odpowiednio art. 16k ust. 21 ustawy o pdop, przewidują obowiązek doliczenia do przychodów zaliczonej uprzednio do firmowych kosztów uzyskania przychodów zaliczki wpłaconej na środek trwały. Znajdzie on zastosowanie w sytuacji, gdy przed nabyciem środka trwałego podatnik zakończy działalność gospodarczą albo zmieni formę opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tej działalności na zryczałtowaną. Natomiast po nabyciu środka trwałego obowiązek ten wystąpi, gdy podatnik dokona zbycia środka trwałego albo zrezygnuje z możliwości stosowania jednorazowej amortyzacji.

 

Składniki nabyte przed wejściem w życie przepisów - nowe przepisy mają zastosowanie do środków trwałych nabytych od dnia 1 stycznia 2017 r. oraz dokonanych od tego dnia wpłat na poczet nabycia środków trwałych. Ponieważ ustawodawca nie wprowadził żadnych przepisów przejściowych w tej kwestii, powstała wątpliwość czy podatnik, który w 2017 r. przed wejściem w życie przedmiotowych przepisów nabył środek trwały z grup 3-6 i 8 KŚT o wartości co najmniej 10.000 zł podlegający nowym preferencjom i również przed tym dniem wprowadził go do ewidencji środków trwałych, wybrał dla niego metodę amortyzacji oraz rozpoczął dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, może w stosunku do niego skorzystać z nowej jednorazowej amortyzacji. KIS poinformowała, że aktualnie nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na takie pytania, ponieważ nowe przepisy są obecnie przedmiotem analiz i konsultacji. Stąd podatnik, który znalazł się w takiej sytuacji, a chciałby z omawianego rozwiązania skorzystać, powinien wystąpić do KIS o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jeżeli natomiast chodzi o wpłacone przez podatników od 1 stycznia 2017 r. zaliczki na poczet nabycia objętych nową preferencją środków trwałych, to podatnicy, bez względu na to, w którym miesiącu 2017 r. przed wejściem w życie nowelizacji wpłata ta nastąpiła, mogą nią obciążać firmowe koszty podatkowe od 12 sierpnia 2017 r.

 

MINISTERSTWO FINANSÓW ZMIENIŁO ZDANIE ODNOŚNIE KWALIFIKACJI PRZYCHODÓW ZE SPRZEDAŻY SAMOCHODU OSOBOWEGO ROZLICZANEGO "KILOMETRÓWKĄ"

 

W celu przypomnienia informuję, że w wyniku rozbieżności interpretacyjnych organów podatkowych w kwestii skutków podatkowych sprzedaży prywatnego samochodu osobowego przedsiębiorcy, wykorzystywanego do celów firmowych i rozliczanego w kosztach podatkowych na podstawie "kilometrówki", zwrócono się  do Ministerstwa Finansów o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

 

Biuro Komunikacji i Promocji Ministerstwa Finansów oraz Rzecznik Prasowy Krajowej Informacji Skarbowej 8.08.2017 r. poinformowali  o zmianie linii interpretacyjnej.

 

W piśmie Rzecznika czytamy: "Ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1328) nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy PIT, zgodnie z którym przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

 

Należy zwrócić uwagę, że ww. przepis odnosi się do składników majątku (środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych) wchodzących w skład majątku przedsiębiorstwa.

Jednocześnie w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy PIT został wymieniony przypadek samochodu osobowego, którego podatnik nie ujmuje w ewidencji środków trwałych, rozliczając koszty jego eksploatacji dla celów prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu, tzw. kilometrówki.

 

Samochód ten nie stanowi zatem majątku przedsiębiorstwa (podobnie jak samochód wynajmowany), ale stanowi tzw. »majątek prywatny« przedsiębiorcy. Tym samym powyższy przepis wyłącza zastosowanie normy przewidzianej w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy PIT w przypadku takiego samochodu osobowego.

 

W konsekwencji należy stwierdzić, że odpłatne zbycie samochodu osobowego, którego koszty eksploatacji były rozliczane na podstawie tzw. kilometrówki, skutkuje powstaniem przychodu z odpłatnego zbycia rzeczy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy PIT (podkreślenie red.).

W związku z powyższym stanowiska zaprezentowane w odpowiedziach na pisma (...) należy uznać za nieaktualne".

 

 

Opracowała:

Maria Mołodzińska

 

Kalendarium

«październik 2018»
PnWtŚrCzwPtSobNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031

Dane kontaktowe

Mazowiecka Izba
Rzemiosła i Przedsiębiorczości
Smocza 27, 01-048 Warszawa
tel. +48 22 838 32 17
www.iso-warszawa.com.pl

Reklama

poig
http://parp.gov.pl
-
http://ec.europa.eu/

Rozmiar czcionki

Wersja o wysokim poziomie kontrastu

Przełącz się na widok strony o wysokim kontraście.
Powrót do domyślnej wersji strony zawsze po wybraniu linku "Graficzna wersja strony" znajdującej się w górnej części witryny.