Mazowiecka Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości

Nawigacja

Treść strony

PRAWO PRZEDSIĘBIORCY

W Dz.U. z 30 marca 2018 r. poz. 646 opublikowano ustawę z dnia 6.03.2018 r. Prawo przedsiębiorcy. Przyjęte w nowej ustawie rozwiązania zastąpią obowiązującą ustawę             z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

 

Zagadnienia, które wcześniej były regulowane ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, teraz są regulowane głównie przez ustawę Prawo przedsiębiorców (np. dotyczące prowadzenia działalności) oraz przez ustawę o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (np. dotyczące wpisów do CEIDG czy zawieszenia działalności).

 

Do najważniejszych rozwiązań Prawa przedsiębiorców należy m.in.

 

  • wprowadzenie zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy i rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy, co ma zapewnić bardziej przyjazną i partnerską relację między administracją a przedsiębiorcami,

 

  • przewidziano wprowadzenie instytucji działalności nierejestrowej – osoba fizyczna prowadząca działalność na mniejszą skalę (miesięczne przychody z niej pochodzące nie przekraczają 50 proc. minimalnego wynagrodzenia – obecnie 1050 zł), nie musi rejestrować tej działalności ani płacić z tego tytułu składek ZUS. Natomiast w miesiącu, w którym przychód przekroczy określony limit, daną działalność należy zarejestrować w ciągu 7 dni od dnia przekroczenia przychodu,

 

  • kolejne rozwiązanie to tzw. "ulga na start" – początkujący przedsiębiorcy albo podejmujący ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia jej ostatniego zawieszenia lub zakończenia i nie wykonują jej na rzecz byłego pracodawcy nie będą musieli płacić składek na ubezpieczenia społeczne przez pierwszych sześć miesięcy wykonywania działalności gospodarczej. Możliwość ta nie wyklucza 2-letniego preferencyjnego ZUS-u, który będzie przysługiwał po 6 miesięcznym zwolnieniu z opłacania składek,

 

  • ustawa znosi obowiązek posługiwania się przez przedsiębiorców numerem REGON w relacjach z urzędami – przedsiębiorca w kontaktach z dużą częścią urzędów będzie miał obowiązek posługiwania się wyłącznie numerem NIP,

 

  • zakłada się również wydawanie przez organy administracji napisanych prostym językiem "objaśnień prawnych" – mają one w sposób praktyczny wyjaśniać przepisy dotyczące działalności gospodarczej,

 

  • zmiana definicji działalności gospodarczej - konstytucja biznesu definiuje działalność gospodarczą, jako “zorganizowaną  działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły”,

 

  • możliwość zawieszenia działalności przez przedsiębiorcę, który zatrudnia pracowników będących na urlopach wychowawczych, rodzicielskich i macierzyńskich. Zawiesić działalność będzie mógł również wspólnik kilku spółek cywilnych – w jednej z nich,

 

  • automatyczne wypełnianie danych w CEIDG z poprzedniego wpisu - bez konieczności podawania tych samych danych z każdym wpisem.

 

  • obowiązek wykonywania działalności gospodarczej zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji i poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania i ochrony praw i wolności człowieka (art. 9 ustawy),

 

  • kontrola może być wszczęta nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia.

 

 

KOSZTY I PRZYCHODY W PODATKOWEJ KSIĘDZE Z TYTUŁU OBROTU "FOLIÓWKAMI"

 

Od początku 2018 r., zgodnie z przepisami ustawy o PIT opłata recyklingowa pobrana od nabywającego lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, zaliczana jest do przychodów przedsiębiorcy prowadzącego jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego (art. 14 ust. 2 pkt 18 updof). Jednocześnie wniesiona opłata recyklingowa jest kosztem uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1aa updof).

 

Podatnicy mają wątpliwości, w której kolumnie podatkowej księgi przychodów i rozchodów wykazać:

a) koszt zakupu toreb foliowych, w sytuacji gdy są one wydawane klientom:

po cenie obejmującej wyłącznie opłatę recyklingową,

po cenie wyższej niż wymieniona opłata?

b) pobraną opłatę recyklingową, a w której - wniesioną?

 

Ministerstwo Finansów wyjaśniło, że w przypadku gdy torby foliowe nabywane są przez podatnika w celu zapakowania towarów zakupionych przez klientów, a następnie są wydawane klientom bezpłatnie, to wydatek na ich nabycie należy ująć w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 13 "pozostałe wydatki".

 

Jeżeli natomiast torby foliowe są odsprzedawane klientom, tj. wydawane po cenie wyższej niż opłata recyklingowa, to wydatek na ich nabycie należy ująć w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 10 "Zakup towarów handlowych i materiałów wg cen zakupu". W tym przypadku torby foliowe są towarem, o którym mowa w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2017 r. poz. 728).

 

Pobraną opłatę recyklingową należy wykazać w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 8 "pozostałe przychody", natomiast wniesioną opłatę recyklingową - w kolumnie 13 "pozostałe wydatki".

 

KANTORY BEZ KAS FISKALNYCH OD 30 MARCA 2018 R.

Do końca 2018 r. podmioty świadczące usługi wymiany walut w stacjonarnych kantorach będą zwolnione z obowiązku stosowania kas rejestrujących (fiskalnych) do ewidencjonowania sprzedaży – wynika z rozporządzenia Ministerstwo Finansów z dnia 22.03.2018 r zmieniającego rozporządzenie  w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 29.03.2018 r. poz. 635).

 

Rozporządzenie z 20 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2017 r., poz. 2454) zmieniło katalog zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji na rok 2018. W efekcie podatnicy świadczący stacjonarnie usługi wymiany walut (z wyłączeniem usług banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych) mieli podlegać bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania sprzedaży na kasach fiskalnych.

 

„Po przeprowadzeniu analizy zgłaszanych postulatów z branży przedsiębiorców prowadzących kantory wymiany walut, uznano, że przewidziany rozporządzeniem z 2017 r. czas na wdrożenie obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej dla wskazanej branży jest niewystarczający, z uwagi na problemy związane z prowadzeniem ewidencji (kwestie merytoryczne/techniczne) związane ściśle ze specyfiką działalności w tej branży” – wskazuje Ministerstwo Finansów.

 

NOWE ZASADY WYSTAWIANIA FAKTUR NA PODSTAWIE PARAGONÓW Z KASY FISKALNEJ

Ministerstwo Finansów wraca do projektu zmiany zasad wystawiania faktur na podstawie paragonów z kasy fiskalnej. W praktyce nowe rozwiązanie może dla części przedsiębiorców oznaczać konieczność wymiany kas rejestrujących (fiskalnych) na nowe, które pozwalają na podanie na paragonie numeru NIP nabywcy.

 

Projekt nowelizacji przewiduje kilkadziesiąt różnych zmian. Głównym celem projektodawców jest dalsze uszczelnienie systemu podatkowego.

Zasadą staje się, że paragon bez numeru NIP jest wystawiony prywatnie – na rzecz osoby nie będącej przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o VAT. Oznacza to, że  prowadzący zarejestrowaną działalność gospodarczą, nie będą mogli z takich faktur odliczać VAT pod groźbą naliczenia dodatkowej sankcji 100% podatku. Transakcja będzie musiała zostać uznana za dokonaną w relacji przedsiębiorca - konsument.

Zgodnie z brzmieniem zmienianego art. 106b ust. 4 ustawy o VAT w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę na rzecz nabywcy posługującego się numerem identyfikacji podatkowej, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (czyli numerem NIP) lub numerem, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej (zagraniczny numer NIP, NIP-UE), wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera ten numer.

Posługiwanie się fakturą i paragonem bez NIP = sankcja 100% podatku. Sankcja pojawi się zarówno u sprzedawcy, jak i u nabywcy towarów lub usług.

W przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem powyżej wskazanej zasady, tj. podał numer NIP mimo jego braku na paragonie, organ podatkowy ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie będzie się ustalało.

W przypadku ujęcia przez podatnika w ewidencji VAT wystawionej dla niego faktury niezawierającej numeru, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku, dotyczącej sprzedaży potwierdzonej paragonem, który nie zawiera numeru, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku, organ podatkowy ustala dodatkowe zobowiązanie w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze.

Problem również u podatników zwolnionych z VAT oraz rozliczających koszty PIT i CIT. Naliczenie sankcji w podatku VAT ogranicza również wystawianie faktur dla podatników zwolnionych z podatku VAT i którzy chcieliby fakturę w związku z rozliczeniem wydatku w kosztach podatkowych. Sprzedawca nie wystawi na ich rzecz faktury, gdyż inaczej dokument będzie wadliwy i naruszy zasady generując u sprzedawcy sankcję 100% podatku z tej faktury.

Wprowadzenie zmian przewiduje projekt ustawy z 13 lutego 2018 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. Nowelizacja ma wejść w życie 1 lipca 2018 r.

 

WYNAJEM,  DZIERŻAWA I LEASING KAS FISKALNYCH

Podatnicy będą mogli stosować do prowadzenia ewidencji również kasy online, używane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu czy podobnego typu umów – zmiana ma zostać wprowadzona już w październiku 2018 r. Jak wskazuje Ministerstwo Finansów, warunkiem użytkowania kas w takiej formule będzie posiadanie przez te urządzenia odpowiednich potwierdzeń prezesa Głównego Urzędu Miar.

 

W nowym projekcie resortu finansów przewidziano wdrożenie tzw. kas online, czyli kas pozwalających na automatyczne oraz bezpośrednie przekazywanie danych do Krajowej Administracji Skarbowej. Używane obecnie typy kas zostaną w efekcie wycofane, a cały proces wymiany urządzeń ma zająć w założeniu kilka lat.

 

Jednocześnie do ustawy o podatku VAT dodany ma być m.in. art. 111 ust. 3ca – nowe rozwiązanie pozwoli na stosowanie przez podatników do prowadzenia ewidencji sprzedaży również kas używanych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych podobnych umów.

 

Warunkiem będzie posiadanie przez daną kasę na dzień nabycia (dokonania zakupu) kasy przez wynajmującego ważnego potwierdzenia Głównego Urzędu Miar.

„Wynajmowaniu mogą podlegać tylko kasy online (wynajmem nie będą objęte kasy z elektronicznym oraz papierowym zapisem kopii). Zmiana ta ma charakter rozszerzający w stosunku do regulacji obecnie obowiązujących, ponieważ dopuszcza do stosowania przez podatników również kasy, które zostały wynajęte, wydzierżawione lub oddane w leasing” – czytamy w uzasadnieniu projektu.

 

Wprowadzenie zmian przewiduje – przygotowany przez Ministerstwo Finansów – projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Prawo o miarach. Projekt został przyjęty przez rząd 5 kwietnia 2018 r. Nowelizacja ma wejść w życie 1 października 2018 r.

DUPLIKATY FAKTUR A ROZLICZENIE PODATKÓW

Duplikat faktury to, posługując się definicją z ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221; dalej: ustawa o VAT), faktura wystawiona ponownie, która powinna zawierać wyraz „DUPLIKAT” oraz datę jej wystawienia. Zwykle wystawiany jest on na wniosek nabywcy, w sytuacji tzw. samofakturowania – na wniosek podatnika.

Powodem wystawienia duplikatu jest to, że pierwotnie wystawiona faktura uległa zniszczeniu albo zaginęła. Podkreślić trzeba, że choć przepisy ustawy o VAT nie wskazują terminu, w jakim podmiot obowiązany jest do wystawienia duplikatu, to jednak powinien uczynić to niezwłocznie.

Na istotę duplikatu trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 24 września 2014 r., nr ILPP4/443-311/14-4/BA:

Duplikat faktury ma moc prawną równą fakturze „pierwotnej” (duplikat faktury stanowi powtórzenie danych zawartych w fakturze „pierwotnej”) i dokumentuje w ten sam sposób to samo zdarzenie gospodarcze, co faktura „pierwotna”.

To, w jaki sposób podatkowo należy rozliczyć transakcję udokumentowaną duplikatem faktury, uzależnione jest przede wszystkim od tego, czy podatnik posiadał fakturę pierwotną, a następnie ją utracił, czy też taka faktura nigdy do niego nie dotarła. W pierwszej sytuacji wszelkie rozliczenia podatkowe odbyły się już (lub powinny się odbyć) w oparciu o fakturę pierwotną. Oznacza to, że duplikat trzeba po prostu umieścić w dokumentach w miejscu tej utraconej faktury. Inaczej należy postąpić w przypadku, gdy podatnik nie miał faktury pierwotnej. Taki duplikat należy wówczas traktować tak samo jak każdą inną fakturę, przy czym na uwadze należy mieć to, że duplikat ma datę wystawienia inną niż faktura pierwotna oraz został otrzymany w jakimś konkretnym momencie.

Podatek dochodowy

Zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z późn. zm.; dalej: ustawa o PIT) za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b (zastrzeżenia te dotyczą m.in. składek ZUS), uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych. Natomiast w przypadku podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, stosownie do art. 22 ust. 6b ustawy o PIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu. Oznacza to, że koszt należy zaksięgować pod datą wystawienia duplikatu.

Wyżej wskazana zasada ma zastosowanie do kosztów innych niż zakup towarów, gdyż tu należy pamiętać o tym, że zgodnie z § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 728), jeżeli materiał lub towar handlowy, którego zakup – zgodnie z przepisami rozporządzenia – dokumentowany jest fakturami dostawców, został dostarczony do zakładu lub dokonano nim obrotu przed otrzymaniem faktury, należy sporządzić szczegółowy opis otrzymanego materiału (lub towaru handlowego), podając imię, nazwisko (firmę) i adres dostawcy, ilość i rodzaj oraz cenę jednostkową i wartość materiału (lub towaru handlowego) i dokonać zapisu w księdze na podstawie opisu. Opis musi być potwierdzony datą i podpisem osoby, która je przyjęła oraz przechowywany jako dowód zakupu i połączony z nadesłaną następnie fakturą. Ewentualna różnica w stosunku do wartości podanej w fakturze musi być wpisana do księgi (ewidencji) w dniu otrzymania faktury.

W konsekwencji otrzymanie duplikatu niczym nie różni się tu od sytuacji, gdy podatnik otrzymuje fakturę pierwotną już po otrzymaniu towaru. Towar był bowiem wpisany do księgi w oparciu o opis, a ewentualne różnice należy wpisać już na podstawie faktury pierwotnej albo duplikatu (jeśli takiej faktury pierwotnej podatnik nie otrzymał).

Podatek od towarów i usług

Podatnik ma wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wskazanego na fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Z możliwości tej może on skorzystać pod warunkiem spełnienia przesłanek wskazanych z ustawie o VAT. Jedną z ważniejszych niewątpliwie jest reguła zawarta w art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, który stanowi, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Inne warunki są uzależnione między innymi od rodzaju transakcji.

  • transakcje krajowe

W tym przypadku, oprócz wyżej wskazanego warunku, prawo do odliczenia podatku powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę. Oznacza to, że w razie gdy podatnik nie otrzymał faktury, nie ma prawa do skorzystania z odliczenia. Jeżeli wystąpił o wydanie duplikatu tej faktury, możliwość odliczenia podatku uzyska dopiero w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał ten duplikat, lub w dwóch kolejnych okresach rozliczeniowych.

  • wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów

W myśl art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy o VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odliczenie podatku naliczonego jest możliwe, pod warunkiem że podatnik:

  1. otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy,
  2. uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.

Przepisy ustawy o VAT odnoszą się do dwóch sytuacji:

  • gdy podatnik nie otrzymał faktury dokumentującej WNT, ale rozliczył podatek należny zgodnie z datą powstania obowiązku podatkowego i jednocześnie odliczył podatek naliczony, oraz
  • gdy podatnik nie rozliczył ani podatku należnego, ani naliczonego (np. z uwagi na to, że doszło do przeoczenia z powodu braku faktury).

W pierwszym przypadku warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest to, aby podatnik otrzymał fakturę (lub jej duplikat) w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. Jeśli tak się nie stanie, ma wynikający z art. 10g ustawy o VAT obowiązek odpowiedniego pomniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym upłynął ten termin. Późniejsze otrzymanie przez podatnika faktury (lub jej duplikatu) dokumentującej  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, upoważnia go do odpowiedniego powiększenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym ten dokument do niego dotarł. Tak więc data otrzymania faktury (lub jej duplikatu, jeśli wcześniej podatnik nie dysponował fakturą, która następnie zaginęła) wpływa na to, w którym momencie podatnik może odliczyć podatek naliczony.

W drugiej sytuacji, stosownie do postanowień art. 86 ust. 10i ustawy o VAT, gdy podatnik uwzględni kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie późniejszym niż określony w wyżej wskazanym ust. 10b pkt 2 lit. b, może on odpowiednio zwiększyć kwotę podatku naliczonego dopiero w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej. Oznacza to, że jeśli podatek należny nie został rozliczony w terminie, czyli zgodnie z datą powstania obowiązku podatkowego, wówczas konieczne jest dokonanie korekty tej deklaracji, w której należało to zrobić. Sam podatek naliczony można zaś wykazać dopiero w bieżącej deklaracji, w oparciu o otrzymany dokument, czyli fakturę lub jej duplikat  Nie można go już wykazać we wspomnianej korekcie.

  • import usług

W sytuacji gdy podatnik nabył usługi, które ma obowiązek rozliczyć jako tzw. import usług, brak faktury od kontrahenta z jednej strony nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazania podatku należnego z tej transakcji, z drugiej jednak nie oznacza braku prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT prawo do odliczenia powstaje tu zgodnie z ust. 10 (a więc w dacie powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej usługi), pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy.

Jeśli więc podatnik wykaże podatek należny, ma również prawo do odliczenia podatku naliczonego. Brak faktury nie stoi temu na przeszkodzie. Otrzymany duplikat co najwyżej potwierdzi prawidłowość dokonanego rozliczenia w odniesieniu do takich kwestii, jak np. podstawa opodatkowania. W sytuacji jednak, gdyby nie doszło do rozliczenia podatku należnego zgodnie z terminem powstania obowiązku podatkowego, a jednocześnie upłynąłby wspomniany trzymiesięczny termin, podobnie jak w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zastosowanie będzie miał art. 86 ust. 10i ustawy o VAT, co oznacza, że należy skorygować deklarację, w której ten podatek powinien być wykazany, natomiast podatek naliczony można będzie odliczyć jedynie w deklaracji składanej na bieżąco.

MINISTERSTWO FINANSÓW CHCE WPROWADZIĆ NOWE WYŁĄCZENIA ZE ZWOLNIENIA Z VAT

Określony w ustawie o podatku od towarów i usług (VAT) katalog podatników, względem których nie stosuje się zwolnienia podmiotowego, zostanie rozszerzony – wynika z projektu nowelizacji przygotowanego przez resort finansów. Zmiany dotyczące m.in. internetowej sprzedaży sprzętu elektronicznego oraz usług ściągania długów mają wejść w życie 1 lipca br.

Obecnie ustawa o VAT wskazuje, że zwolnienie podmiotowe obejmuje podatników, u których wartość sprzedaży (bez kwoty podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 tys. zł. Jednocześnie prawo przewiduje wyjątki w stosowaniu tego zwolnienia.

W projekcie nowelizacji, która ma służyć przede wszystkim dalszemu uszczelnianiu systemu podatkowego, przewidziano likwidację zwolnienia podmiotowego dla podatników, którzy dokonują dostaw niektórych towarów w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość. Dotyczy to przypadków, gdy nie ma jednoczesnej obecności fizycznej stron i wykorzystywane są środki porozumienia się na odległość. W praktyce chodzi np. o sprzedaż internetową albo telefoniczną.

Zmiana będzie dotyczyć wybranych kategorii towarów, które – według danych Ministerstwa Finansów – są szczególnie narażone na oszustwa. Modyfikacja obejmie towary sklasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupach PKWiU 26-28 (np. sprzęt elektroniczny, RTV i AGD). Ze zwolnienia podmiotowego nie skorzystają również podatnicy świadczący usługi ściągania długów, w tym faktoringu.

„Wprowadzane projektowaną ustawą wyłączenia ze zwolnienia podmiotowego w przypadku podatników dokonujących dostaw niektórych kategorii towarów w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość oraz podatników świadczących usługi ściągania długów, w tym faktoringu będą mieć zastosowanie do dostaw towarów/świadczenia usług dokonanych od dnia wejścia w życie projektowanej ustawy. Czynności dokonane od wejścia w życie ustawy będą objęte obligatoryjnym opodatkowaniem podatkiem VAT” – czytamy w uzasadnieniu projektu.

Wprowadzenie zmian przewiduje projekt ustawy (z 11 lutego 2018 r.) o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. Nowelizacja ma wejść w życie 1 lipca 2018 r.

PAPIEROWE ZAŚWIADCZENIA ZUS ZLA BĘDĄ STOSOWANE JEDNAK DŁUŻEJ?

Rezygnacja z papierowych zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy (ZUS ZLA) zostanie jednak najprawdopodobniej opóźniona – wynika z projektu skierowanego do Sejmu. Pierwotnie papierowe druki miały być wystawiane tylko do końca czerwca br., ale projektodawcy chcą przedłużyć okres przejściowy do 30 listopada 2018 r.

Od początku 2016 r. lekarze mogą wystawiać elektroniczne zwolnienia lekarskie (e-ZLA). Zgodnie z obecnymi przepisami, dotychczasowe zwolnienia na papierowych drukach (ZUS ZLA) mają być wystawiane tylko do końca czerwca 2018 r. Od początku lipca br. lekarze mieliby więc przejść już całkowicie na e-ZLA. W projekcie przewidziano wydłużenie okresu dwutorowego wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy do 30 listopada br.

Wprowadzenie zmian przewiduje poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw. Projekt trafił do Sejmu 19 kwietnia 2018 r. Nowelizacja ma wejść w życie po 14 dniach od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

MŁODOCIANI PRACOWNICY – OD WRZEŚNIA PRACOWAĆ BĘDĄ MOGLI TAKŻE 15-LATKOWIE

Z początkiem września br. obniżeniu z 16 do 15 lat ulegnie dolna granica wieku, w jakim można podjąć pracę. W efekcie przepisy dotyczące tzw. pracowników młodocianych będą odnosić się do osób między 15. a 18. rokiem życia. Eksperci wskazują, że młode osoby z powodu niskiej świadomości prawa mogą być bardziej narażone na problemy z pracodawcami.

Jak wynika z Kodeksu pracy, pracownikiem może być osoba mająca ukończone 18 lat. Przepisy uwzględniają jednak także pracowników młodocianych, czyli osoby w przedziale wiekowym 16-18 lat. Już z początkiem września 2018 r. dolna granica wieku zostanie obniżona do 15 lat. Osoby takie można będzie zatrudniać zarówno w formule przygotowania zawodowego, jak i przy pracy zarobkowej – mogą to być jednak jedynie tzw. prace lekkie.

Pracownik młodociany może być zatrudniony albo w charakterze przygotowania zawodowego, albo w celu wykonywania pracy zarobkowej, ale tylko przy pracach lekkich, czyli takich, które nie nadwyrężają rozwoju psychofizycznego młodocianego.

ZMIANA ROZPORZĄDZENIA W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW

Wśród zmian, które występują od 2018 r. (Rozporządzenie ma być stosowane do dochodów (strat) uzyskanych (poniesionych) od dnia 1 stycznia 2018 r.) należy zwrócić uwagę na:

  1. Usunięcie nakazu informowania organów skarbowych o zaprowadzeniu KPiR (w terminie 20 dni od dnia założenia) jak również nakazu informowania o powierzeniu prowadzenia księgi biuru rachunkowemu.
  2. Pojawienie się nowego dowodu wewnętrznego - dokument pozwalający oświadczeniem podatnika rozliczać zakup bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych, jeżeli producent ten lub hodowca dokonuje sprzedaży w warunkach wskazanych szczegółowo (w art. 20 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym (m.in. jest to sprzedaż w miejscach w których produkty te zostały wytworzone, lub przeznaczonych do prowadzenia handlu i jest prowadzona ewidencja sprzedaży, a ilość produktów roślinnych lub zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, użytych do produkcji danego produktu stanowi co najmniej 50% tego produktu, z wyłączeniem wody).
  3. Poszerzenie katalogu przesłanek uznania księgi za rzetelną; obecnie kontrolowanemu przysługuje prawo złożenia korekty deklaracji po wszczęciu kontroli w terminie 14 dni od wszczęcia tej kontroli; złożona w tym terminie korekta deklaracji będzie skuteczna prawnie, a prowadzona księga jako podstawa sporządzenia takiej skorygowanej deklaracji, musi być uznana po jej skorygowaniu w tym trybie księgi za rzetelną.
  4. Ustalenie zasad wydzielania źródeł przychodów u podatników będących przedsiębiorcami żeglugowymiw rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym oraz podatników będących przedsiębiorcami okrętowymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych, prowadzący działalność opodatkowaną odpowiednio podatkiem tonażowym albo zryczałtowanym podatkiem od wartości sprzedanej produkcji oraz inną działalność opodatkowaną podatkiem dochodowym – takie podmioty są obowiązane w prowadzonej księdze, wyodrębnić przychody i związane z nimi koszty na poszczególne rodzaje działalności podlegającej opodatkowaniu odpowiednio podatkiem tonażowym albo zryczałtowanym podatkiem od wartości sprzedanej produkcji i podatkiem dochodowym. Uzupełnienie opisu kolumny we wzorze księgi pt. „Uwagi”, wprost wskazuje, że podatnicy wypełnią dyspozycję powołanego wyżej przepisu, wpisując wymagane dane w tej kolumnie.
  5. Doprecyzowanie zasady, zgodnie z którą obowiązkowym jest obliczenie zaliczki na podatek z uwzględnieniem remanentu, jeżeli podatnik sporządza go na koniec miesiąca i to niezależnie od tego, czy zawiadamia o tym remanencie naczelnika urzędu skarbowego.

 

OD 1 KWIETNIA NOWA NIŻSZA SKŁADKA WYPADKOWA

Przypominam, że przedsiębiorcy opłacający składki ZUS za siebie oraz za inne osoby ubezpieczone muszą mieć na uwadze, że od 1 kwietnia zmieni się wysokość składki na ubezpieczenie wypadkowe.

8 marca w Dzienniku Ustaw opublikowano rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków (Dz.U. 2018 poz.502) .

W myśl rozporządzenia od 1 kwietnia zmianie ulegnie wysokość składki na ubezpieczenie wypadkowe. Oznacza to, że:

  1. Płatnicy składek zgłaszający do ubezpieczenia wypadkowego nie więcej niż 9 ubezpieczonych – od 1 kwietnia 2018 roku wpłacać będą składki na to ubezpieczenie w wysokości 1,67%.
  2. Płatnicy składek zgłaszający do ubezpieczenia wypadkowego co najmniej 10 ubezpieczonych – wpłacać będą składki jak dotychczas – na podstawie decyzji ZUS wydanej w związku ze złożonymi informacjami ZUS IWA.
  3. Płatnicy, którzy nie składali do ZUS druku IWA za 2017 r. a zatrudniają co najmniej 10 ubezpieczonych – składkę ustalają samodzielnie na podstawie PKD.

 Składka wypadkowa od 1 kwietnia 2018 r. wynosi – 44,52 zł, a dla nowych firm – 10,52 zł.

Jednocześnie zwracam uwagę, że w przypadku spółek zatrudniających co najmniej 10 ubezpieczonych dla której ustalana jest indywidualna składka wypadkowa -  wysokość tak ustalonej składki nie dotyczy wspólników tej spółki, którzy płacą składki za siebie. Dla nich obowiązującą składka jest składka w wysokości 1,67%.

SKŁADNIKI MAJĄTKU O WARTOŚCI POWYŻEJ 3.500 DO 10.000 ZŁ A EWIDENCJA WYPOSAŻENIA?

Zmiana zasad amortyzacji majątku o wartości ponad 3500 zł powoduje, że inaczej niż do tej pory należy kwalifikować składniki będące wyposażeniem. W szczególności zmianie zasad ulega nie tylko ewidencja środków trwałych, ale również ewidencja wyposażenia.

Za wyposażenie uznaje się rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, do środków trwałych. Ewidencją wyposażenia obejmuje się wyposażenie, którego wartość początkowa, w rozumieniu odrębnych przepisów, przekracza 1500 zł.

Do końca 2017 r. zasada było, że majątek o wartości ponad 3500 zł nie był zaliczany do wyposażenia podmiotu. Wyjątkiem był majątek o wartości początkowej wyższej niż 3500 zł, który ze względu na okres wykorzystywania krótszy niż rok, nie był traktowany jako środek trwały.

Przepisy prawa nie ustalają bariery wartości początkowej w zakresie zaliczania majątku do środków trwałych. Wskazują że podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, których wartość początkowa, nie przekracza 10 000 zł. Wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Z powyższego dojść należy do wniosku, że gdy podatnik posiada składnik majątku o wartości nie przekraczającej 10.000 zł, to może podjąć decyzję:

  • o jego amortyzacji w czasie – i wówczas zalicza go do środków trwałych i ujmuje w ewidencji środków trwałych i WNiP (nie trafia on do ewidencji wyposażenia) i amortyzuje przez okres odpowiedni, zgodnie z przyjętymi zasadami rozliczania kosztu w czasie,
  • o tym, by składnika nie zaliczać do środków trwałych – i rozliczyć go jednorazowo w kosztach traktując jako wyposażenie – w takim wypadku jeśli wartość początkowa przekracza 1.500 zł – składnik musi być ujęty w ewidencji wyposażenia,
  • o jednorazowej amortyzacji – i wówczas zalicza go do środków trwałych i ujmuje w ewidencji środków trwałych i WNiP (nie trafia on do ewidencji wyposażenia); odpis amortyzacyjny rozlicza w kosztach podatkowych w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego albo w miesiącu następnym.

Podatnik samodzielnie musi zatem podjąć decyzję, czy składnik majątku będzie dla niego wyposażeniem, czy środkiem trwałym. Natomiast zaliczenie do jednej z tych grup ma charakter stały – nie można najpierw ustalić, że prowadzi się amortyzację i zalicza do środków trwałych, a następnie zmienić zasadę rozliczeń i zacząć postępować ze składnikiem majątku jak z wyposażeniem. Podobnie nie można modyfikować przyjętej zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych. Podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Prawo nie zabrania natomiast korekt wstecz co do zasad ujęcia składnika majątku.

 

Opracowała:

Maria Mołodzińska

Kalendarium

«październik 2018»
PnWtŚrCzwPtSobNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031

Dane kontaktowe

Mazowiecka Izba
Rzemiosła i Przedsiębiorczości
Smocza 27, 01-048 Warszawa
tel. +48 22 838 32 17
www.iso-warszawa.com.pl

Reklama

poig
http://parp.gov.pl
-
http://ec.europa.eu/

Rozmiar czcionki

Wersja o wysokim poziomie kontrastu

Przełącz się na widok strony o wysokim kontraście.
Powrót do domyślnej wersji strony zawsze po wybraniu linku "Graficzna wersja strony" znajdującej się w górnej części witryny.