Mazowiecka Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości

Nawigacja

Treść strony

UPROSZCZENIE PROCEDURY DOT. ZEZWOLEŃ NA PRACĘ CUDZOZIEMCA W WYBRANYCH ZAWODACH

 

W dniu 28 czerwca 2018 r. Pani Elżbieta Rafalska, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, podpisała rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Zostało ono ogłoszone w Dzienniku Ustaw (poz. 1264) i weszło w życie z dniem 1 lipca 2018 r.

 

Zmiana rozporządzenia upraszcza procedurę wydawania zezwoleń na pracę w przypadkach podejmowania prac w zawodach określonych w załączniku do rozporządzenia. Wykaz zawodów obejmuje 289 zawodów (283 zawody ujęte w 32 grupach elementarnych i 6 pojedynczych zawodów).

 

Uproszczenie procedury polega na tym, że w przypadku zawodów ujętych w wykazie wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez konieczności przedstawienia informacji starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy).

 

Rozporządzenie weszło w życie 1 lipca br., ale nowe przepisy będą miały zastosowanie także do wcześniej wszczętych i jeszcze niezakończonych postępowań prowadzonych przez wojewodów w sprawach wniosków o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Zgodnie z art. 114 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach zwolnienie to stosowane będzie także w przypadku zezwoleń na pobyt czasowy i pracę.

 

Przyjęcie nowych rozwiązań oznacza zatem:

  • dla pracodawców – skrócenie czasu potrzebnego na pozyskanie cudzoziemca do wykonywania pracy we wskazanych zawodach o 14 lub 21 dni przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę,
  • dla wojewodów – odciążenie od konieczności prowadzenia w toku postępowań działań wyjaśniających w zakresie braku lub niespójności informacji starosty,
  • dla starostów i powiatowych urzędów pracy – zmniejszenie obciążenia zadaniami w zakresie wydawania informacji starosty i możliwość wykorzystania kadr do innych zadań związanych z  dopuszczeniem cudzoziemców do rynku pracy,
  • dla cudzoziemców – krótszy czas oczekiwania na rozpoczęcie pracy przez cudzoziemca

 

FAKTURY W WALUTACH OBCYCH - REGUŁY PRZELICZANIA NA ZŁOTE W PODATKU VAT

 

Wielu podatników sygnalizuje problemy z przeliczaniem faktur dla celów podatku VAT, wystawionych w walutach obcych. Art. 31a ust. 1  ustawy o podatku VAT mówi, że jeżeli kwota będąca podstawą opodatkowania jest wyrażona w obcej walucie, wtedy trzeba ją przeliczyć na PLN, stosując średni kurs ogłoszony przez NBP - na ostatni dzień roboczy, który poprzedza dzień powstania obowiązku podatkowego.

 

Inną możliwością jest wybór metody przeliczania na PLN za pomocą kursu, który został ogłoszony przez EBC (Europejski Bank Centralny) na ostatni dzień poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli waluta jest inna niż euro należy zastosować jej kurs wymiany względem euro.

 

Z kolei jeżeli faktura jest wystawiona przez podatnika zanim powstanie obowiązek podatkowy, a kwoty stanowiące podstawę podatku są wyrażone na niej w obcej walucie, wówczas trzeba zastosować średni kurs opublikowany przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego, który poprzedza dzień wystawienia faktury - tak ustala art. 31a ust. 2. Tutaj również można zastosować kurs EBC.

 

Faktury w walutach obcych a podatek od towarów i usług

 

Wystawienie faktury po powstaniu obowiązku podatkowego – art. 106i ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług mówi, że fakturę trzeba wystawić najpóźniej 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy lub wykonania usługi. Z tego wynika, że prawo umożliwia wystawienie takiego dokumentu po powstaniu obowiązku w VAT. W takiej sytuacji przychód dla celów podatku od towaru i usług trzeba przeliczyć na złotówki - zgodnie z art. 31a ust. rzeczonej ustawy.

 

Przykład 1.

12 stycznia 2018 r. podatnik wykonał usługę. Faktura sprzedaży została wystawiona 15 lutego 2018 r. Po jakim kursie należy dokonać przeliczenia?

Fakturę należy przeliczyć po kursie średnim NBP (lub EBC) z dnia 11 stycznia 2018 r., czyli z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego (wykonania usługi).

 

Wystawienie faktury przed powstaniem obowiązku podatkowego – według art. 106i ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług można wystawić fakturę na 30 dni przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi bądź otrzymaniem całości albo części zapłaty (otrzymanych przed dokonaniem dostawy towaru/wykonaniem usługi). W takiej sytuacji przeliczenia przychodów na złotówki (dla rozliczeń VAT) trzeba dokonać na podstawie art. 31a ust. 2 wspomnianej ustawy.

 

Co ważne, w przypadku świadczenia na rzecz podatników m.in. usług budowlanych, usług budowlano-montażowych, dostawy książek drukowanych obowiązek podatkowy powstaje co do zasady w momencie wystawienia faktury. W takim przypadku przeliczenia na złote należy dokonać po średnim kursie NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego (a więc dzień wystawienia faktury), zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy.

 

Przykład 2.

Dnia 7 stycznia 2018 r. wystawiono fakturę w walucie obcej. Dostawa towarów miała miejsce 2 lutego 2018 r. Po jakim kursie należy dokonać przeliczenia?

Fakturę należy przeliczyć po kursie średnim NBP (lub EBC) z 6 stycznia 2018 roku. Jest to kurs z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego wystawienie faktury.

Inne kłopotliwe sytuacje związane z przeliczeniem faktur w walutach obcych

 

Zaliczka przy WDT - zaliczek przy WDT nie dokumentuje się fakturami zaliczkowymi. W związku z tym przeliczenia należy dokonać po kursie średnim NBP (lub EBC) z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego moment powstania obowiązku podatkowego - czyli co do zasady - z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego wystawienie faktury dokumentującej całą transakcję (art. 20 ust. 1).

 

Zaliczka WNT - w związku z tym, że sprzedawca nie ma obowiązku wystawienia faktury zaliczkowej przy WNT, przeliczenia na PLN należy dokonać co do zasady po kursie średnim NBP (lub EBC) z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego wystawienie faktury dokumentującej całą transakcję, jako że w momencie wystawienia faktury u sprzedawcy powstanie obowiązek podatkowy (art. 20b. ust. 1).

 

SKŁADKI ZUS DLA MAŁYCH FIRM – RZĄD PRZYJĄŁ PROJEKT ZMIENIAJĄCY ZASADY

 

Rząd przyjął we wtorek projekt zakładający obniżenie składek na ubezpieczenia społeczne osób fizycznych, które wykonują działalność gospodarczą na mniejszą skalę. Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii szacuje, że na nowych zasadach skorzysta w sumie ok. 200 tys. przedsiębiorców.

 

Projekt przewiduje obniżenie składek ZUS dla małych firm, uzależniając wysokość składki od przychodów firmy. Po zmianie przepisów osoby, które prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą i mają miesięczne przychody na poziomie nieprzekraczającym 2,5-krotności minimalnego wynagrodzenia (aktualnie to 5.250 zł), będą płacić niższe – proporcjonalne do przychodów – składki na ubezpieczenie społeczne. Przykładowo, przedsiębiorca o przychodach na poziomie minimalnego wynagrodzenia będzie płacić składki w wysokości niecałych 660 zł, podczas gdy obecnie jest to 1228,70 zł.

 

Wprowadzenie zmian przewiduje – przygotowany przez Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii – projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu obniżenia składek na ubezpieczenia społeczne osób fizycznych wykonujących działalność gospodarczą na mniejszą skalę. Projekt został przyjęty przez rząd 26 czerwca 2018 r.

Większość nowych przepisów ma wejść w życie 1 stycznia 2019 r. O szczegółach poinformuję w terminie późniejszym o konsultacjach przepisów i opracowaniu ostatecznego projektu.

 

MINISTERSTWO FINANSÓW OPUBLIKOWAŁO BAZĘ STAWEK PODATKU OD NIERUCHOMOŚCI

 

Ministerstwo Finansów opublikowało bazę stawek podatku od nieruchomości, które obowiązują w poszczególnych gminach. Jak oceniają eksperci Business Centre Club, taka baza stanowi duże ułatwienie dla podatników posiadających nieruchomości na terenie różnych gmin.

 

Nową bazę stawek opublikowano 18 czerwca br. – zestawienie obejmuje wysokości stawek podatku od nieruchomości w poszczególnych gminach. Baza obejmuje również informacje o uchwałach rad gmin w tym zakresie.

 

Baza stawek podatku od nieruchomości stanowi kluczowe ułatwienie dla podatników posiadających nieruchomości w obrębie więcej niż jednej gminy. Tym samym, jest to istotny krok w kierunku spełnienia zgłaszanych od dawna postulatów przedsiębiorstw przesyłowych, energetycznych i telekomunikacyjnych, a także innych przedsiębiorców z majątkiem w wielu lokalizacjach. Do tej pory podmioty tego rodzaju musiały liczyć się z dużymi obowiązkami administracyjnymi, ponieważ w praktyce trzeba było poszukiwać informacji o stawkach dla każdej gminy. Po opublikowaniu bazy stawek informacje można tymczasem znaleźć w jednym miejscu.

 

Z bazą danych można się zapoznać pod adresem: www.finanse.mf.gov.pl w zakładce Podatki i opłaty lokalne.

 

PODATKOWE ROZLICZENIE KOSZTÓW KORZYSTANIA Z SAMOCHODU ZASTĘPCZEGO

 

W przypadku gdy przedsiębiorca nie ma możliwości korzystania z własnego samochodu używanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej – a powodem zwykle jest konieczność dokonania jakiejś poważniejszej naprawy tego pojazdu – rozwiązaniem jest wzięcie samochodu zastępczego. Niekiedy taki samochód bezpłatnie udostępnia warsztat dokonujący naprawy, czasem prawo do takiego auta przysługuje w ramach zawartej polisy OC lub AC. Zdarzają się także sytuacje, gdy przedsiębiorca potrzebujący samochodu zastępczego musi go wynająć na własny koszt. Niezależnie od tego, które z tych rozwiązań będzie miało miejsce, z wykorzystywaniem samochodu zastępczego wiąże się także konieczność ponoszenia kosztów eksploatacyjnych, np. wydatków na paliwo.

 

Wydatki związane z użytkowaniem samochodu zastępczego, tj. zarówno czynsz jego najmu, jak i wydatki eksploatacyjne będą mogły być kosztem uzyskania przychodów, pod warunkiem że będą właściwie udokumentowane, a ponadto że zostaną łącznie spełnione warunki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) lub art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT), tj.:

  • będą poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
  • nie będą znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT (art. 16 ust. 1 ustawy o CIT).

 

Rozliczenie kosztów używania samochodu zastępczego

 

Z wyżej wskazanych zasad dotyczących zaliczania wydatków ponoszonych w związku z wykorzystywaniem samochodu zastępczego do kosztów uzyskania przychodów, a dokładniej z art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT (z art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT) wynika, że:

  • nie stanowią takich kosztów wydatki z tytułu używania samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, wynoszącej 0,5214 zł/km w przypadku samochodów o pojemności skokowej silnika do 900 cm3, a w przypadku samochodów o wyższej pojemności silnika – 0,8358 zł/km, i jednocześnie:
  • w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, czyli tzw. kilometrówki.

 

Podkreślić należy, że w przepisie tym jest mowa o „wydatkach z tytułu używania samochodu osobowego”. To zaś, jaki samochód jest uważany za samochód osobowy, jest zdefiniowane w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT (art. 4a pkt 9a ustawy o CIT). Tym samym ograniczenie to nie ma zastosowania do wydatków ponoszonych w związku z używaniem pozostałych pojazdów. Oznacza to, że w przypadku gdy tylko samochód zastępczy nie jest samochodem osobowym w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym, podatnik nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, a ponoszone wydatki może ujmować bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów.

 

Czynsz najmu samochodu zastępczego

 

Powyżej przedstawiony sposób rozliczania wydatków z tytułu używania samochodu zastępczego dotyczy tylko tzw. kosztów eksploatacyjnych. Nie ma zaś zastosowania do wydatków na czynsz najmu takiego pojazdu. Potwierdza to interpretacja ogólna Ministra Finansów nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005 z 8 listopada 2013 r. w sprawie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 20 listopada 2013 r., poz. 41:

Mając na uwadze powyższe oraz kierując się wykładnią językową art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy PIT i art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy CIT, uznać należy, że wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb działalności gospodarczej nie są ograniczone limitem określonym w tych przepisach. Przedmiotowe wydatki nie mieszczą się bowiem w kategorii wydatków, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy PIT i art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy CIT. Koszty związane z używaniem samochodu osobowego to koszty posługiwania się tym samochodem, wykorzystywania go. Koszty te nie obejmują kosztów związanych z uzyskaniem możliwości używania takiego samochodu. Oznacza to, że do kosztów z tytułu używania wynajętego samochodu osobowego dla potrzeb działalności gospodarczej zaliczane są wszelkiego rodzaju wydatki eksploatacyjne.

Wydatkami o charakterze eksploatacyjnym nie są wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Są to wydatki na uzyskanie samego tytułu prawnego umożliwiającego używanie samochodu, a zatem są kategorią odrębną od kosztów eksploatacji samochodu.

 

Mimo, że interpretacja została wydana w 2013 r., ale jest nadal aktualna, ponieważ przepisy w tym zakresie nie uległy zmianie.

 

PRAWO DO ODLICZENIA VAT A BRAK RZECZYWISTEJ TRANSAKCJI – WAŻNY WYROK TS UE

 

Brak rzeczywistej transakcji wyklucza prawo do odliczenia podatku od towarów i usług (VAT) – potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TS UE). Jak wskazał sąd, warunek rzeczywistego przeprowadzenia transakcji należy uznać w takich przypadkach za kluczowy.

 

W wyroku z 27 czerwca 2018 r. TS UE zajął stanowisko w połączonych sprawach C-459/17 (SGI) i C-460/17 (Valériane SNC), dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego względem dostaw, które nie zostały faktycznie dokonane.

Postępowanie odnosiło się do dwóch spółek prawa francuskiego z siedzibami na wyspie Reunion (zamorskie terytorium Francji) – spółki te dokonywały nabycia środków produkcyjnych przeznaczonych do oddania w najem firmom mającym siedziby na wyspie. Kontrole zakwestionowały jednak prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących nabycia środków produkcji. Organy podatkowe wskazały przy tym na fakt, że nie odpowiadały one rzeczywistej dostawie.

 

Ostatecznie sprawy trafiły do TS UE, który potwierdził, że brak rzeczywistej dostawy towarów lub rzeczywistego świadczenia usług wyklucza przyznanie podatnikowi prawa do odliczenia podatku. Jak wyjaśnili sędziowie, dobra lub zła wiara podatnika, który wnosi o odliczenie VAT w przypadku, kiedy nie było rzeczywistej transakcji, nie ma znaczenia.

 

SAMOCHÓD SŁUŻBOWY -  BARDZO WAŻNY I KORZYSTNY DLA PRACODAWCÓW WYROK NSA

 

Art. 12 ust. 2a ustawy o PIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 roku) ustalił wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości 250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3 oraz 400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

 

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2b i 2c ustawy o PIT, w przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a. Jeżeli natomiast świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

 

W tym zakresie pojawiły się wątpliwości, czy powyższy ryczałt będzie obejmował także wydatki na zakup paliwa. Wrocławska kancelaria Tax Advisors Group Sp. z o.owystąpiła z wnioskiem o interpretację, stojąc na stanowisku, że w kwocie ww. ryczałtu wliczone jest już paliwo. Organ podatkowy, wydając interpretację, stwierdził natomiast, że ryczał obejmuje takie koszty eksploatacyjne jak np. wymiana opon, koszty naprawy czy ubezpieczenia, ale nie obejmuje paliwa, które należy uznać za odrębne nieodpłatne świadczenie.

 

Stanowisko kancelarii w pierwszej kolejności podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny, a ostatecznie rację przyznał kancelarii Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że określona ryczałtowo wartość przychodu z tytułu użytkowania samochodu służbowego do celów prywatnych obejmuje zarówno wartość paliwa jak i wszelkich innych opłat i wydatków związanych z korzystaniem z samochodu.

 

W uzasadnieniu ustnym Sąd podkreślił, że właściwe jest stanowisko spółki, że wartość przychodu z tytułu użytkowania auta służbowego do celów prywatnych obejmuje także udostępnienie pracownikowi paliwa, które nie będzie stanowić odrębnego nieodpłatnego świadczenia.

Jak tłumaczył sędzia NSA Krzysztof Winiarski, przepisy ustawy o PIT mówią o wykorzystywaniu auta, a nie o prawie do jego wykorzystywania, a korzystanie z samochodu nie jest możliwe bez paliwa. Takie rozumowanie, zdaniem Sądu, jest zgodne zarówno z celem wprowadzenia ww. przepisów, który – zgodnie z uzasadnieniem do ustawy o ułatwieniu prowadzenia działalności gospodarczej – miał przyczynić się do rozwiania wszelkich wątpliwości podatników przy ustalaniu wysokości przychodu z wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych oraz literalną wykładnią art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.

 

W ocenie NSA, biorąc pod uwagę wykładnię literalną, a także cel spornej regulacji, uzasadnione jest stanowisko kancelarii, że wartość przychodu z tytułu użytkowania auta służbowego do celów prywatnych obejmuje również paliwo, którego udostępnienie nie stanowi odrębnego świadczenia. Skład orzekający zgodził się, co prawda, z argumentem Ministra Finansów, że sporny przepis może być wykorzystywany przez podatników w sposób nieuprawniony, bo wartość zużytego paliwa podarowanego pracownikowi może przekraczać wartość ryczałtu. Zdaniem Sądu wynika to jednak z błędu ustawodawcy, który mógłby być wyeliminowany poprzez uzupełnienie przepisu o wyłączenie dotyczące paliwa.

 

Zdaniem składu orzekającego NSA, za nieuzasadniony należy także uznać, dokonany przez organy podatkowe, podział opłat eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu na te, które powinny być dodatkowo doliczane do przychodu (poza ryczałtem) – jak paliwo oraz na takie, które odrębnego świadczenia nie stanowią – np. ubezpieczenie, wymiana opon, itp.

 

Jest to pierwszy wyrok dotyczący ryczałtu dla użytku samochodów firmowych w celach prywatnych pracowników, który niewątpliwie wpłynie na sytuację setek firm oraz tysięcy prawników w całej Polsce. Na szczęście NSA wykazał się rozsądkiem i przyjął w nim korzystną dla podatników wykładnię przepisów art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, stwierdzając że ryczałt za jazdy prywatne będzie obejmował także koszty paliwa. Zatem wydatki poniesione przez pracodawcę na paliwo do samochodu służbowego, który pracownik wykorzystuje także do celów osobistych nie będą stanowiły odrębnego nieodpłatnego świadczenia. Gdyby intencja ustawodawcy była inna, przez tyle lat (interpretacja indywidualna wydana została 8 maja 2015 r.) dokonałby on zmiany przedmiotowych przepisów, chociażby poprzez dodanie kolejnej jednostki redakcyjnej, w której wyłączyłby wprost możliwość objęcia ryczałtem paliwa.

Zdaniem kancelarii stanowisko zaprezentowane przez NSA jest słuszne, na co wskazuje nie tylko uzasadnienie ustne Sądu, ale również literalne brzmienie przepisów ustawy o PIT.

 

PODZIELONA PŁATNOŚĆ – JAK PŁACIĆ NALEŻNY US PODATEK Z RACHUNKU VAT

 

Mechanizm podzielonej płatności (split payment) to wprowadzona od 1 lipca 2018 r. metoda regulowania należności za otrzymaną fakturę, na której wykazana została kwota podatku VAT, polegająca na zapłacie zobowiązania na dwa różne rachunki: rachunek podstawowy, na którym gromadzone są środki związane z prowadzonymi operacjami, oraz specjalny rachunek, tzw. rachunek VAT, na którym gromadzone są kwoty dotyczące podatku VAT wykazanego na fakturze.

 

Jednocześnie z wprowadzeniem mechanizmu podzielonej płatności zobowiązano banki i SKOK-i do wprowadzenia zabezpieczeń uniemożliwiających dokonywanie niedozwolonych transferów z rachunków VAT oraz umożliwiających podatnikom dokonywanie z tego rachunku płatności, które są dozwolone.

Z rachunku VAT można regulować obecnie wyłącznie zobowiązania podatkowe w VAT wobec urzędu skarbowego oraz podatek VAT wynikający z faktur dostawców (co oczywiste, tylko na ich rachunki VAT). Mechanizm podzielonej płatności (split payment) jest obecnie wdrażany. Pojawiają się pytania i wątpliwości, z których część dotyczy sposobu, w jaki należy przelewać środki z wyodrębnionego rachunku VAT na konto urzędu skarbowego.

 

 

Zapłata VAT należnego US z rachunku VAT

 

Jak poinformowało Ministerstwo Finansów, od 1 lipca 2018 r. instytucja bankowa lub SKOK, realizując przelew podatkowy dotyczący zapłaty VAT do urzędu skarbowego, zawsze w pierwszej kolejności pobierze środki z rachunku VAT.

Oznacza to, że wpłacając podatek od towarów i usług do urzędu skarbowego, należy używać dotychczas stosowanego przelewu podatkowego, wybierając odpowiedni symbol płatności podatku VAT – czyli najczęściej VAT-7 lub VAT-7K. Przelew zostanie dokonany przy wykorzystaniu środków z rachunku VAT i – uzupełniająco – z rachunku, z którego dokonujemy przelewu podatkowego.

Niepowodzeniem skończy się próba zapłaty VAT do urzędu skarbowego za pomocą dostępnej w systemie bankowym opcji podzielonej płatności. W razie dokonania takiego przelewu kwota na nim wskazana zostanie zwrócona do nadawcy – a to może rodzić konsekwencje wynikające z zapłaty podatku po terminie.

 

Ponadto dokonując zapłaty w systemie podzielonej płatności (split payment) nie można zebrać kilku faktur od jednego kontrahenta i zapłacić ich zbiorczym przelewem. Każda faktura musi być płacona osobno. Potwierdza to także Ministerstwo Finansów. Zdaniem MF, stosując podzieloną płatność, każdą z faktur należy uregulować oddzielnie. Dzięki temu urząd skarbowy będzie mógł połączyć kwotę VAT z konkretną fakturą.

 

Innym problemem jest także kwestia wpłaty większej kwoty niż należna. Zdaniem MF w przypadku pomyłkowej wpłaty zbyt wysokiej kwoty na rachunek VAT (np. podatek na fakturze wynosi 800 zł, a wpłacono 1000 zł), nie ma możliwości zwrotu 200 zł z rachunku VAT. Kontrahenci mogą uzgodnić, że podatnik zwróci nabywcy 200 zł ze swojego rachunku rozliczeniowego. Co innego, jeśli wpłacona kwota wynika z faktury, a następnie do tej faktury będzie wystawiona korekta – wówczas można dokonać zwrotu tej kwoty z rachunku VAT.

Jako dodatek do Informacji Podatkowej załączam wyjaśnienie Ministerstwa Finansów dotyczące stosowania podzielonej płatności, które może  przydać się Państwu w bieżącej pracy.

 

NOWY TRYB ZWROTU PODATKU TYLKO OD LIPCOWEGO ROZLICZENIA

 

Od 1 lipca 2018 r. wprowadzono do ustawy o VAT nowy tryb zwrotu podatku. Wynika on z nowego art. 87 ust. 6a ustawy o VAT. Zgodnie z jego treścią: na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, na rachunek VAT podatnika w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia.

 

Istotnym mankamentem tego trybu zwrotu VAT jest to, że może on być dokonany wyłącznie na rachunek VAT, a więc na rachunek bankowy utworzony do rachunku rozliczeniowego. Co do zasady z rachunku VAT można opłacać VAT na rzecz swoich kontrahentów oraz wpłacać VAT do urzędu skarbowego. Nie można podatkiem zgromadzonym na rachunku VAT swobodnie zarządzać. Nie można środków tam zgromadzonych przekazać na krótkoterminową lokatę, czy też nie można zapłacić z tego konta wynagrodzenia pracowników.

 

Zwrot wskazany w art. 87 ust. 6a ww. ustawy na rachunek VAT nie jest obowiązkowy. Podatnik ma możliwość wyboru pomiędzy zwrotem podatku z urzędu skarbowego na rachunek VAT a zwrotem na dotychczasowy rachunek bankowy. Jednakże zwrot w dotychczasowej formie może być zrealizowany przez organ podatkowy w terminie 60 dni albo w terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia. W tym drugim przypadku niezbędne jest jednak spełnienie innych warunków wskazanych w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT.

W przypadku zwrotu na rachunek VAT nie trzeba spełnić żadnych warunków poza wykazaniem w deklaracji nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

 

Zwroty na rachunek VAT będą dokonywane dopiero od złożenia deklaracji za lipiec / III kwartał 2018 r., w której zostanie wykazana kwota do zwrotu. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw: przepis art. 87 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie począwszy od rozliczenia za lipiec 2018 r. albo trzeci kwartał 2018 r.

Oznacza to, że nie jest możliwe żądanie zwrotu VAT na rachunek VAT w deklaracji za czerwiec / II kwartał 2018 r. składanej do 25 lipca 2018 r.

Wobec powyższego, czy możliwe jest wnioskowanie o zwrot na rachunek VAT w deklaracji za lipiec 2018 r., jeżeli nadwyżka podatku za poprzednie okresy rozliczeniowe była wykazywana jako kwota VAT do przeniesienia?

Nie ma żadnych normatywnych ograniczeń odnośnie wykazania w rozliczeniu za lipiec/III kwartał 2018 r. nadwyżki VAT do zwrotu na rachunek VAT, gdy kwota zwrotu wynikała z kumulacji podatku naliczonego do przeniesienia w poprzednich okresach rozliczeniowych.

 

KTO JEST ZOBOWIĄZANY DO PRZEKAZYWANIA JPK MAGAZYN?

 

Struktura JPK magazyn (JPK_MAG) w świetle art. 193a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest przekazywana wyłącznie na żądanie organu podatkowego. Od 1 lipca 2018 r. przekazywanie JPK na żądanie będzie dotyczyło wszystkich podatników, którzy prowadzą księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych.

 

W przypadku JPM_MAG do przekazania tej struktury na żądanie organu podatkowego będą zobowiązane wyłącznie podmioty, które prowadzą księgi rachunkowe (głównie podatnicy CIT). W przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą indywidualnie lub w formie spółek osobowych podlegających PIT księgi rachunkowe prowadzi osoba fizyczna lub spółka osobowa (w tym spółka cywilna). Jeżeli przychody netto podatników PIT ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, to podmioty te mogą prowadzić od następnego roku podatkowego księgi rachunkowe. Prowadząc pełną księgowość podatnicy PIT będą również mieli obowiązek przekazywania na żądanie do organu podatkowego JPK_MAG. Warunkiem przekazania takiej struktury przez podatników CIT, jak i PIT jest jednak posiadanie ewidencji magazynowej. Brak takiej ewidencji przy równoczesnym prowadzeniu ksiąg rachunkowych nie powoduje, że podatnik taką strukturę musi przekazać do organu podatkowego na jego żądanie.

 

Na stronie internetowej Ministerstwa Finansów znajduje się odpowiedź na następujące pytanie:

Ustawa o rachunkowości dopuszcza – po spełnieniu określonych warunków – prowadzenie uproszczonej ewidencji towarów i materiałów. Podatnik odpisuje wartość nabytych towarów w koszty księgowe w dniu ich zakupu, a następnie dokonuje korekty tych kosztów w oparciu o stan towarów (po dokonaniu inwentaryzacji). Oznacza to, że podatnik nie prowadzi ewidencji obrotu magazynowego. Czy, w związku z wprowadzeniem obowiązku w zakresie przekazywania struktury JPK_MAG przez podatników na żądanie organów, podatnik ma obowiązek przekazania przedmiotowej struktury, mimo braku prowadzenia ewidencji dla obrotu magazynowego, czy też może odstąpić od jej przekazania organowi uzasadniając to prowadzeniem uproszczonej ewidencji towarów opartej o opisany powyżej mechanizm?

 

Odpowiedź MF:

Struktura JPK_MAG przeznaczona jest do ewidencjonowania ilościowo-wartościowego, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych. Jeśli kierownik jednostki podjął decyzję o stosowaniu innej metody prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla rzeczowych składników aktywów obrotowych dane z dowodów magazynowych wyłącznie wartościowe lub wyłącznie ilościowe, nie pozwolą przygotować pliku JPK_MAG, tym samym nie będą wymagane. Należy jednak zauważyć, że decyzję o wyborze metody prowadzenia ksiąg pomocniczych podejmuje kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę. Pośród dostępnych metod, ewidencja ilościowo-wartościowa pozwala na dostarczenie najwyższego poziomu kontroli obrotu magazynowego. Powinna być zatem brana pod uwagę przez kierowników jednostki w pierwszej kolejności, w szczególności w dobie coraz większej dostępności rozwiązań informatycznych.

 

Podsumowując, jedynie podatnicy prowadzący księgi rachunkowe oraz równocześnie prowadzący ewidencję magazynową są zobowiązani do przekazywania, na żądanie organu podatkowego, struktur JPK_MAG.

 

PRYWATNY NAJEM A PODATEK VAT

 

Czy podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą wynajmujący własne mieszkanie lub garaż musi wykazywać te przychody w ewidencji VAT i deklaracji?

 

Prywatny najem (a więc uzyskiwane przychody) z tego tytułu muszą być doliczone do pozostałych czynności, które podatnik VAT wykazuje w swojej ewidencji, o ile jest zobowiązany do jej prowadzenia. Podatnicy zaliczający się do podatników VAT czynnych świadcząc usługi najmu mieszkania (nieruchomości o charakterze mieszkaniowym) wyłącznie na cele mieszkaniowe będą zwolnieni od podatku. Jest to związane z treścią art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

 

Zwolniona usługa najmu musi być ujęta w ewidencji VAT podatnika czynnego i wykazana również w JPK_VAT za miesiąc powstania obowiązku podatkowego w VAT. W tym przypadku obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą wystawienia faktury, nie później niż z chwilą upływu terminu płatności za najem mieszkania. Gdyby podatnik VAT czynny wynajmował garaż, to wówczas, wobec braku możliwości skorzystania z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, musiałby taki najem garażu opodatkować, a podatek VAT należny odprowadzić do urzędu skarbowego w terminie zapłaty zobowiązania podatkowego (do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu powstania obowiązku podatkowego).

 

Warto zaznaczyć, że najem prywatny w większych rozmiarach zwolniony od VAT może wpłynąć na zakres odliczenia VAT u podatnika VAT czynnego, jeżeli wielkość sprzedaży zwolnionej w ciągu roku jest większa niż 1% sprzedaży ogółem, a kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu będzie równa lub większa niż 500 zł.

 

Podatnicy VAT zwolnieni wykonujący wyłącznie czynności zwolnione przedmiotowo nie muszą nigdzie ujmować ww. sprzedaży dla celów VAT. W konsekwencji najem mieszkania na cele mieszkaniowe będzie zwolniony od podatku bez konieczności prowadzenia ewidencji w tym zakresie. Dodać należy, że podatnicy VAT zwolnieni nie są obowiązani przekazywać do organów podatkowych struktury JPK_VAT, gdyż jest ona przeznaczona wyłącznie dla podatników VAT czynnych.

 

NOWY PRZEPIS

 

Rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące

Opublikowano w:

Dz. U. z dnia 22.06.2018 r. poz. 1206

Traci moc:

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące (Dz. U. poz. 1076)

Komentarz:

Głównym celem wydania nowego rozporządzenia, zastępującego rozporządzenie z 27 sierpnia 2013 r. jest wprowadzenie nowego typu kas rejestrujących, które będą umożliwiały emisję dokumentów fiskalnych i niefiskalnych w dwóch formach - elektronicznej i papierowej. Dotychczasowe przepisy umożliwiały jedynie wydruk takich dokumentów. Rozporządzenie znosi też możliwość archiwizacji paragonów w postaci papierowej, zastępując ją przechowywaniem danych w pamięci chronionej i pamięci fiskalnej, a także zwiększa akceptację płatności bezgotówkowych.


Rozporządzenie wprowadza również nowy standard protokołu komunikacyjnego dla nowych urządzeń fiskalnych wchodzących do eksploatacji. Jednocześnie celem nowego aktu jest możliwie szybkie wycofanie z eksploatacji urządzeń, które są przestarzałe i nie mogą być dostosowane do nowych wymagań.

 

Opracowała:

Maria Mołodzińska

Kalendarium

«październik 2018»
PnWtŚrCzwPtSobNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031

Dane kontaktowe

Mazowiecka Izba
Rzemiosła i Przedsiębiorczości
Smocza 27, 01-048 Warszawa
tel. +48 22 838 32 17
www.iso-warszawa.com.pl

Reklama

poig
http://parp.gov.pl
-
http://ec.europa.eu/

Rozmiar czcionki

Wersja o wysokim poziomie kontrastu

Przełącz się na widok strony o wysokim kontraście.
Powrót do domyślnej wersji strony zawsze po wybraniu linku "Graficzna wersja strony" znajdującej się w górnej części witryny.