Mazowiecka Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości

Nawigacja

Treść strony

Z WYSZUKIWARKI KRS MOŻNA JUŻ POBIERAĆ ODPISY PEŁNE


Odpis z KRS może być aktualny albo pełny. Pierwszy zawiera jedynie aktualną treść wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS. Natomiast w drugim ujęta jest treść wszystkich wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS, dokonanych od chwili pierwszego wpisu, z wyjątkiem wpisów niepodlegających ujawnieniu. Co istotne, płatne odpisy można zastąpić samodzielnie pobranymi wydrukami z wyszukiwarki KRS (ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości). Taki wydruk ma moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację KRS. Wydruki informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu można pobierać od 2012 r.
Natomiast możliwość pobierania wydruków odpowiadających odpisowi pełnemu została przewidziana w przepisach od 15 marca 2018 r. Pomimo obowiązywania przepisów od tej daty funkcjonalność pobierania pełnych wydruków pojawiła się w praktyce stosunkowo niedawno, po wcześniejszych próbach jej uruchomienia. Poza tym z powodu przeciążenia wyszukiwarka KRS może nie działać poprawnie. Ministerstwo Sprawiedliwości pracuje nad usunięciem problemu.
Po wejściu na stronę portalu ekrs.ms.gov.pl i kliknięciu w "Wyszukiwarkę KRS" pojawi się opcja "Wyszukaj podmiot". Po wpisaniu np. numeru KRS podmiotu pojawi się tabela z opcją "Wyświetl". Po wyświetleniu danych konkretnego podmiotu na dole strony są widoczne małe pola (patrząc od prawej): "Powrót do listy", "Pobierz wydruk informacji aktualnych", "Pobierz wydruk informacji pełnych" (pole to nie zawsze było widoczne po 15 marca 2018 r.). Klikając w opcję "Pobierz wydruk..." system wygeneruje dokument (plik pdf) "Informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru KRS" (ewentualnie pełnemu - jeżeli opcja ta jest na dany moment dostępna).

ZAMÓWIENIA PUBLICZNE – WKRÓTCE ZMIANY WS. POSTĘPOWAŃ

19 września br. weszły w życie nowe regulacje dotyczące Prawa zamówień publicznych. Zmianie ulegają przesłanki unieważniania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W praktyce zamawiający będą mieć szersze możliwości unieważniania tego rodzaju postępowań.
 
 Nowe przepisy wprowadza ustawa z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1693).
 W efekcie zmianie uległy niektóre przepisy Prawa zamówień publicznych – modyfikacje obejmują art. 93. Zgodnie z nowelą, do wyliczenia w art. 93 dodany zostanie ust. 1a.
„Wprowadzone w art. 93 ust. 1a ustawy rozwiązanie daje zamawiającym możliwość unieważnienia postępowania we wszystkich przypadkach nieuzyskania środków na sfinansowanie zamówienia, niezależnie od źródła ich pochodzenia, a więc nie tylko w przypadku finansowania zamówienia lub jego części ze środków unijnych, środków EFTA  albo w przypadku finansowania zamówienia na badania naukowe lub prace rozwojowe (vide: art. 93 ust. 1a i ust. 1b ustawy)” – wyjaśnia Urząd Zamówień Publicznych.

Równocześnie uchylony został ust. 1b, który przyznaje obecnie zamawiającym możliwość unieważnienia postępowania w sytuacji, kiedy środki służące sfinansowaniu zamówień na badania naukowe albo prace rozwojowe, które zamawiający zamierzał przeznaczyć na sfinansowanie całości/części zamówienia, nie zostały mu przyznane.


PRYWATNE UŻYWANIE SŁUŻBOWYCH AUT A PIT


Resort finansów pozostaje nieustępliwy w kwestii ustalenia wysokości przychodu z tytułu używania służbowego samochodu do celów prywatnych pracownika, pomimo korzystnego w tym zakresie, pierwszego prawomocnego orzeczenia NSA z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1185/16. Dyrektor KIS nadal uważa, w przeciwieństwie do NSA, że wartość zryczałtowanego przychodu pracownika z tytułu używania na potrzeby prywatne służbowego samochodu, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o pdof, nie obejmuje udostępnionego pracownikowi paliwa. Przekonała się o tym spółka, która we wniosku o interpretację powołała się m.in. na wskazany na wstępie wyrok.
Wydając w dniu 14 sierpnia 2018 r. interpretację, nr 0112-KDIL3-1.4011.315.2018.1.KS, Dyrektor KIS stwierdził, że tzw. pracowniczy ryczałt samochodowy obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych zawierające m.in. opłaty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, np. ubezpieczenie, wymianę opon, bieżące naprawy, materiały eksploatacyjne, przeglądy okresowe, wymianę oleju i innych płynów oraz zużywających się części w wyniku korzystania z pojazdu, które zakład pracy - jako właściciel samochodu - musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym. Używanie tak udostępnionego samochodu wiąże się jeszcze z innymi, dodatkowymi kosztami, podobnie jak w sytuacji, gdy samochód jest wypożyczany, takimi jak np. zakup paliwa. Te wydatki, w jego opinii, nie mogą być uznane za świadczenia objęte ryczałtem, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o pdof, bowiem ustawodawca wyraźnie wskazał w nim, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego, czyli z oddaniem go do używania bezpłatnie dla celów prywatnych, a nie o wszelkie pochodne świadczenia związane z używaniem samochodu, takie jak koszty paliwa.
Odnosząc się natomiast do przywołanych przez spółkę orzeczeń w tym wyroku, sygn. akt II FSK 1185/16, Dyrektor KIS stwierdził, że nie mogą one wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, uznał, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w analizowanym postępowaniu, gdyż zapadły one w innych sprawach i nie mają mocy wiążącej w omawianym przypadku.


KARY SKARBOWE W 2019 I LIMITY ICH STOSOWANIA W POSTĘPOWANIACH KARNYCH SKARBOWYCH W 2019

Wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę z 2100 zł do 2250 zł powoduje znaczące podwyższenie kar za przestępstwa i wykroczenia karne skarbowe, naliczane w 2019 r. Zmieniają się również limity, według których określone czyny przestępne traktowane będą jako podlegające pod określone sankcje karne skarbowe.
Zmienia się wartość przedmiotu czynu zabronionego, do której karać można za wykroczenie, a powyżej której czyn stanowi przestępstwo. Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia.
Powyżej 11.250,0 zł uszczuplonej lub narażonej należności  czyn zabroniony traktowany jest jako przestępstwo karne skarbowe.
Kary grzywny za wykroczenia i przestępstwa karne skarbowe - zmienia się wartość grzywny wymierzanej za wykroczenie karne skarbowe.  Kara ta może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej. Stawka dzienna grzywny dla wykroczenia w 2019 –   wynosi od 225 zł do 45.000 zł.
Zmianie ulega wartość stawki dziennej grzywny za przestępstwo karne skarbowe. Sąd wymierzając karę – ustala ilość stawek dziennych grzywny oraz wartość jednej stawki. Stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności -  wynosi od 75 zł do 900.000 zł.
Mandat karny według nowych wartości - zmianie ulega również wysokość, do jakiej kary nakładane mogą być przez kontrolujących na miejscu, w trakcie wykonywania ich czynności operacyjnych. W tych przypadkach kara nie musi zostać zatem wymierzona w drodze decyzji organu. Mandat za wykroczenia skarbowe w 2019 wynosi maksymalnie 4.500 zł

Mała, duża, wielka wartość czynu w postępowaniu karnym skarbowym - podwyższeniu ulegają również pojęcia wartości czynu, od których zależy karanie według przepisu kwalifikowanego, poprzez który organ może dotkliwiej wymierzyć sankcję za czyn zabroniony. Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia. duża wartość - pięćsetkrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia, a wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąckrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia. Mała wartość czynu – 450.000 zł, duża – 1.125.000 zł, wielka – 2.250.000 zł

Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, kara bez rozprawy - W postępowaniu o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności obowiązuje zasada, że sprawca, przed rozpoczęciem postępowania, łącznie z wnioskiem uiścić musi tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia, a za wykroczenie skarbowe - kwotę odpowiadającą co najmniej jednej dziesiątej tego wynagrodzenia. Wartości te  w 2019 r. ulegają podwyższeniu – uiścić będzie trzeba wyższe kwoty. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w 2019 – kary uiszczane łącznie z wnioskiem za
Przestępstwo wynosi – 750 zł
Wykroczenie wynosi – 225 zł
Wniosek może dotyczyć również wydanie wyroku skazującego bez odbycia rozprawy. W takim postępowaniu kara grzywny nie może przekroczy dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia tj. 22.500 zł


KONIEC Z CIĄGŁYM PRZEDŁUŻANIEM UMOWY NA CZAS OKREŚLONY

Osoby zatrudnione na umowie na czas określony, przedłużanej w nieskończoność, mogą odetchnąć z ulgą. Od 22 listopada br. czeka ich zmiana w przepisach prawa pracy.
Nowelizacja kodeksu pracy przegłosowana w 2015 r. zakładała, że łączny okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony z danym pracodawcą nie może przekraczać łącznie 33 miesięcy. W związku z tym, że zmiany weszły w życie w lutym 2016 r., pierwszy okres 33 miesięczny mija właśnie 22 listopada br. Oznacza to, że zmiany w prawie pracy obejmą pierwszych pracowników.
Nowe reguły zawierania umów o pracę na czas określony z ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (DzU z 2015 r., poz. 1220; dalej: nowelizacja, ustawa zmieniająca) obowiązują od 22 lutego 2016 r. Głównym celem zmian było zwiększenie ochrony pracowników przed nadużywaniem przez ich szefów umów terminowych, a tym samym zapewnienie im większej gwarancji, pewności i stabilności zatrudnienia oraz lepszych perspektyw rozwoju zawodowego.

W poprzednim brzmieniu przepisy przewidywały przekształcenie się trzeciej umowy na czas określony zawartej pomiędzy tymi samymi stronami w umowę bezterminową, jeżeli przerwa między rozwiązaniem a nawiązaniem kolejnego angażu nie przekraczała jednego miesiąca (art. 251 § 1 k.p. sprzed nowelizacji). Nowy, szczelniejszy model ochrony, polega nie tylko na ograniczeniu liczby zawieranych umów terminowych – do trzech, ale też na wprowadzeniu limitu czasowego trwania zatrudnienia na tej podstawie do 33 miesięcy. W razie przekroczenia choćby jednego z tych progów, przyjmuje się, że pracownik jest zatrudniony na czas nieokreślony – począwszy od dnia zawarcia czwartego angażu terminowego lub od dnia następującego po przekroczeniu limitu 33 miesięcy.

Te progi nie mają zastosowania jedynie do niektórych angaży terminowych zawartych w celu:
- zastępstwa innego pracownika,
- wykonywania prac dorywczych lub sezonowych,
- wykonywania pracy przez okres kadencji oraz
- gdy pracodawca wskaże tego obiektywne przyczyny (art. 251 § 4 k.p.).

Dla samego przekształcenia zatrudnienia okresowego w bezterminowe nie ma już znaczenia ewentualna przerwa pomiędzy poszczególnymi umowami.

Należy pamiętać, że wskazane limity dotyczą jedynie tego samego pracodawcy i tego samego pracownika. Nie odnoszą się zatem np. do różnych jednostek organizacyjnych będących osobnymi pracodawcami (np. niektóre oddziały spółek) czy też pracodawców będących spółkami powiązanymi (tworzących jedną grupę kapitałową). Tożsamość pracodawcy będzie jednak zachowana w razie jego zmiany wskutek przejścia (części) zakładu pracy na nowy podmiot w oparciu o art. 231 § 1 kodeksu pracy.

Od momentu wejścia w życie nowelizacji, zasadą stała się możliwość rozwiązania angaży zawartych na czas określony za wypowiedzeniem. W ramach przypomnienia, w poprzednim stanie prawnym było to możliwe jedynie w przypadku umów zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy za dwutygodniowym wypowiedzeniem i to zasadniczo wyłącznie wtedy, gdy strony taką możliwość przewidziały w samym angażu (art. 33 k.p. sprzed nowelizacji).
Obecnie terminy wypowiedzenia umów zawartych na czas określony pokrywają się z terminami wypowiedzenia angaży bezterminowych.

Zawarcie czwartej umowy terminowej lub zatrudnienie na czas określony trwający ponad 33 miesiące prowadzi do automatycznego przekształcenia się obowiązującej umowy w angaż bezterminowy. W takiej kierownik zakładu będzie zobowiązany do uzasadnienia składanego pracownikowi wypowiedzenia, z czym nie musiał się do tej pory liczyć. Jeżeli w firmie działają związki zawodowe, powinien także skonsultować z nimi zamiar wypowiedzenia.

Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy zmieniającej, jeżeli umowa na czas określony trwała 22 lutego 2016 r., do okresu zatrudnienia pracownika na potrzeby obliczenia limitu 33 miesięcy pracy na podstawie umów terminowych wlicza się czas przypadający dopiero od tego dnia. Oznacza to, że najwcześniejszą datą, w której taka umowa (lub kolejna) przekształci się w umowę o pracę na czas nieokreślony, jest 22 listopada 2018 r. Skutek ten nie nastąpi, jeżeli dojdzie do skutecznego rozwiązania angażu przed tą datą.

Do umów zawartych przed nowelizacją na okres dłuższy niż 6 miesięcy z możliwością wcześniejszego dwutygodniowego wypowiedzenia będziemy jednak stosować nowe okresy wypowiedzenia – analogiczne jak przy umowach bezterminowych (art. 14 ust. 3 ustawy zmieniającej).

Sytuacja będzie wyglądała inaczej, jeżeli strony nie przewidziały w umowie o pracę na czas określony możliwości jej wcześniejszego wypowiedzenia. Zgodnie z przepisami przejściowymi, do takich umów zawartych przed wejściem w życie nowelizacji w zakresie dopuszczalności ich wypowiedzenia stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej).

Przepisy przejściowe nie regulują natomiast, w jaki sposób obliczać limit 33 miesięcy dopuszczalnego zatrudnienia terminowego, jeżeli umowa na czas określony została zawarta po 22 lutego 2016 r. Ma to szczególne znaczenie, gdy podwładny posiada bogatą historię zatrudnienia na podstawie umów terminowych w danej firmie.
W tym miejscu z pomocą przychodzi stanowisko Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, zgodnie z którym również w takim przypadku należy uwzględniać jednie ten okres zatrudnienia pracownika, który przypada od 22 lutego 2016 r.

Staż zatrudnienia, od którego uzależniona jest długość okresu wypowiedzenia, zależy od tego, czy pracownik został zatrudniony przed 22 lutego 2016 r., czy nie.
W okresie przejściowym najwięcej wątpliwości budzi ustalenie prawidłowego okresu wypowiedzenia umów o pracę na czas określony.
Sprawa jest stosunkowo jasna jedynie w odniesieniu do umów zawartych przed wejściem w życie nowelizacji. Zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej, przy ustalaniu okresu wypowiedzenia takich umów należy uwzględniać tylko okresy zatrudnienia pracownika przypadające począwszy od dnia wejścia w życie nowelizacji. W praktyce oznacza to, że aktualnie okres wypowiedzenia takich umów wynosi 1 miesiąc.
Z uwagi na to, że maksymalny czas trwania współpracy na podstawie umów terminowych wynosi 33 miesiące, do umów na czas określony zawartych przed 22 lutego 2016 r. co do zasady nie będzie mieć zastosowania 3-miesięczny okres wypowiedzenia – współpraca na podstawie tych umów będzie bowiem krótsza niż 3 lata. Może on mieć jednak znaczenie przy wypowiadaniu umów terminowych, których nie dotyczy limit 33 miesięcy, o których mowa w art. 251 §4 k.p. (np. umowy w celu zastępstwa czy wykonywania pracy sezonowej).

Przepisy intertemporalne w żaden sposób nie regulują obliczania okresu wypowiedzenia umowy terminowej w przypadku, gdy ta została zawarta począwszy od 22 lutego 2016 r. Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, w takiej sytuacji na potrzeby ustalenia okresu wypowiedzenia należy uwzględniać wszystkie dotychczasowe okresy zatrudnienia etatowca, w tym również i te przypadające przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Zastosowanie nieprawidłowego okresu wypowiedzenia umowy o pracę lub niedopełnienie obowiązku uzasadnienia wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony ma doniosłe konsekwencje prawne.
W przypadku zastosowania zbyt krótkiego okresu wypowiedzenia, umowa o pracę rozwiąże się dopiero z upływem okresu wymaganego przez prawo, a byłemu pracownikowi będzie się należeć wynagrodzenie do czasu rozwiązania umowy (art. 49 k.p.). Natomiast nieskonsultowanie wypowiedzenia ze związkami zawodowymi lub niewskazanie w jego treści przyczyn zakończenia współpracy z etatowcem może powodować jego wadliwość. 

Wtedy zwolniony podwładny może domagać się:
•    odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy,     ale nie niższej od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, albo
•    żądać uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, a jeśli umowa uległa rozwiązaniu – żądać przywrócenia do pracy (wraz z zasadniczo maksymalnie 2-miesięcznym odszkodowaniem za czas pozostawania bez pracy).

Wykładnia przepisów dokonana przez resort nie jest wiążąca. Przyjęcie interpretacji dotyczącej sposobu liczenia stażu do okresu wypowiedzenia w zależności od daty zawarcia umowy terminowej budzi spore wątpliwości choćby z uwagi na przestrzeganie zasady równego traktowania pracowników. Wynika z niej bowiem uprzywilejowanie osób zatrudnionych począwszy od 22 lutego 2016 r. w stosunku do pracowników na umowach terminowych zatrudnionych przed tą datą. Obrazują to dwa wskazane przykłady (pracownika zatrudnianego de facto przez dłuższy okres może obowiązywać krótszy okres wypowiedzenia umowy o pracę jedynie ze względu na datę jej zawarcia – tj. przed lub począwszy od 22 lutego 2016 r.). Z tego względu nie uważamy tej wykładni za słuszną.
 
Aby uniknąć błędów związanych z wypowiedzeniem, przed jego dokonaniem pracodawca powinien przeanalizować historię zatrudnienia zwalnianego pracownika, tj. przede wszystkim ustalić i zweryfikować liczbę oraz czas trwania zawartych z nim umów o pracę. W szczególności dotyczy to umów zawartych jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji. To ułatwi prawidłowe określenie obowiązującego podwładnego okresu wypowiedzenia.

UŁATWIENIA NA PUE ZUS W OBSŁUDZE ELEKTRONICZNYCH ZWOLNIEŃ LEKARSKICH


ZUS na swojej stronie internetowej (www.zus.pl) zamieścił informację dla płatników składek o ułatwieniach na PUE ZUS w obsłudze elektronicznych zwolnień lekarskich, zwanych e-ZLA. Organ rentowy 12 września 2018 r. udostępnił nową wersję portalu PUE, która wprowadziła zmiany optymalizacyjne dla płatników składek w związku z elektronicznymi zwolnieniami lekarskimi, umożliwiające tworzenie zbiorczych raportów, zawierających niezbędne informacje z dokumentów e-ZLA.
Generowane raporty ułatwiają wprowadzanie informacji, które wynikają z elektronicznych zwolnień, np. do systemów kadrowo-płacowych, co ma być dużym ułatwieniem szczególnie dla płatników, którzy zgłaszają wiele osób ubezpieczonych. Przy czym z funkcjonalności może skorzystać każdy płatnik, bez względu na liczbę ubezpieczonych. Użytkownik PUE ZUS może sam definiować odpowiednie kryteria do raportów, które generują się w godzinach nocnych. W momencie wygenerowania takiego raportu system wysyła wiadomość e-mail z informacją o możliwości jego pobrania.
Zgodnie z informacją ZUS, aby pobrać wygenerowane pliki, które zawierają dane z e-ZLA, nie ma potrzeby logowania się do PUE. W tym celu płatnicy mogą wykorzystać usługę udostępnioną przez ZUS. Wymagania techniczne znajdują się w instrukcji dedykowanej m.in. dla wytwórcy programów płacowo-kadrowych, zamieszczonej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej ZUS.


PRZYCHODY Z NAJMU PRYWATNEGO A LIMIT ZWOLNIENIA Z VAT PRZEDSIĘBIORCY JEDNOOSOBOWEGO

Zbliża się koniec roku, w związku z czym już wcześniej podatnicy nie będący podatnikami podatku VAT, którzy prowadzą działalność gospodarczą i jednocześnie wynajmują mieszkania czy lokale użytkowane w ramach prywatnego najmu powinni przeliczyć osiągnięte przychody (łączne), aby sprawdzić czy w kolejnym roku nie będą płatnikami tego podatku.

Analizując kwestię wpływu przychodów z najmu na limit obrotów, które uprawniają do wyboru zwolnienia z podatku, należy przede wszystkim podkreślić, że podmiot świadczący usługi najmu w świetle ustawy o VAT zawsze jest podatnikiem tego podatku.
Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. We wskazanym ustępie 2 przyjęto zaś, że działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wynajmowanie nieruchomości (oczywiście poza przypadkami, gdy wynajem ma charakter sporadyczny) jest natomiast takim wykorzystywaniem towaru w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

To, że najem stanowi działalność gospodarczą w świetle ustawy o VAT, nie oznacza, że każdy wynajmujący musi rejestrować się jako czynny podatnik VAT i opłacać ten podatek. Wszystko bowiem zależy od tego, czy przedmiotem najmu są nieruchomości o charakterze mieszkalnym wynajmowane wyłącznie na cele mieszkaniowe, czy też nieruchomości użytkowe. Nie bez znaczenia jest także to, czy wynajmujący prowadzi działalność gospodarczą w innym zakresie.

Najem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe, w oparciu o postanowienia art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT jest zwolniony z VAT, bez względu na wysokość osiągniętego przychodu. Ze zwolnienia tego korzystają zarówno ci podatnicy, którzy świadczą usługi najmu w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej, jak i ci, którzy wykonują je w ramach tzw. najmu prywatnego.

W przypadku najmu nieruchomości niemieszkalnych wskazane wyżej zwolnienie przedmiotowe nie ma jednak miejsca. Zastosowanie może znaleźć jedynie zwolnienie podmiotowe, czyli z uwagi na wysokość obrotów uzyskiwanych przez podatnika.
W każdej z tych sytuacji obrót uzyskany z najmu (w tym także z tzw. najmu prywatnego) ma znaczenie dla prawidłowego ustalenia kwoty wykorzystanego limitu 200 000 zł, który uprawnia podatnika do skorzystania ze zwolnienia z VAT.

Zasady obliczania limitu 200 000 zł przez wynajmujących - przedsiębiorcy, którzy wykonują usługi lub dokonują dostawy towarów, w odniesieniu do których nie ma zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT (czyli zwolnienie przedmiotowe, ewentualnie przedmiotowo-podmiotowe), ale jednocześnie osiągane przez nich obroty nie przekraczają w skali roku 200 000 zł, mogą korzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym stanowi art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. W limicie tym co do zasady nie uwzględnia się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1.
Od reguły tej jest jednak wyjątek. Został on wprowadzony od 1 stycznia 2014 r. Otóż zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy o VAT do owego limitu 200 000 zł należy wliczyć niektóre czynności, które są przedmiotowo zwolnione z VAT. Jak stanowi ten przepis, do limitu nie wlicza się bowiem odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
transakcji związanych z nieruchomościami,
usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41,
usług ubezpieczeniowych
– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Usługi najmu są transakcjami związanymi z nieruchomościami. Oznacza to, że każdy obrót uzyskany z tytułu czynszu najmu (w tym także z tzw. najmu prywatnego lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, który jest zwolniony z VAT bez względu na uzyskaną kwotę obrotu), należy uwzględniać przy obliczaniu limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
Oznacza to, że przedsiębiorcy jednoosobowi, którzy prowadzą zarejestrowaną działalność gospodarczą i korzystają ze zwolnienia z VAT z uwagi na to, że uzyskiwane przez nich obroty nie przekraczają 200 000 zł, a jednocześnie uzyskują przychody z najmu nieruchomości, do limitu tego muszą zaliczać całość uzyskiwanego obrotu – czyli zarówno z działalności gospodarczej, jak i z najmu. W sytuacji zaś, gdyby doszło do przekroczenia ww. limitu, konieczne jest złożenie zgłoszenia rejestracyjnego do VAT i opodatkowywanie czynności, w odniesieniu do których nie można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Na uwadze należy mieć też to, że zwolnienie od podatku czynności wykonywanych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Przykład:
Pan Marek świadczy usługi informatyczne w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Korzysta ze zwolnienia z VAT z uwagi na nieprzekroczenie limitu obrotów 200 000 zł. Od stycznia do czerwca 2017 r. uzyskał obrót z działalności gospodarczej w wysokości 115 000 zł. Do tego czasu uzyskał również przychody z prywatnego najmu swego mieszkania w wysokości 12 000 zł. Łączny obrót, jaki powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu limitu zwolnienia z VAT, wyniósł więc 127 000 zł.
W lipcu 2017 r. wykonał usługę informatyczną o wartości 75 000 zł. Z uwagi na to, że tą czynnością przekroczył limit 200 000 zł, cała ta transakcja musi zostać opodatkowana VAT.
Gdyby pan Marek nie uzyskiwał przychodów z najmu, wówczas mógłby skorzystać ze zwolnienia z VAT.

Limit 200 000 zł w przypadku wynajmujących pozostających w związku małżeńskim
Z uwagi na to, że w limicie 200 000 zł należy uwzględniać zarówno przychody z jednoosobowej działalności gospodarczej, jak i z najmu, wynajmujący, który pozostaje w związku małżeńskim, powinien rozważyć to, czy najkorzystniejszym rozwiązaniem nie byłoby wskazanie jako strony umowy najmu tego z małżonków, który nie prowadzi działalności gospodarczej, ewentualnie obojga z nich. Każdemu z nich przysługuje bowiem osobny limit.

PROJEKTOWANE ZMIANY DOTYCZĄCE KOSZTÓW UŻYWANIA SAMOCHODÓW OSOBOWYCH – W PODATKU DOCHODOWYM I VAT


Sejm debatował nad zmianami do ustaw podatkowych, w tym do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw. Jedną z propozycji jest wprowadzenie limitów dla amortyzacji samochodów osobowych z napędem spalinowym (150.000 zł), z napędem elektrycznym (225.000 zł) powyżej których odpisy amortyzacyjne nie będą kosztem uzyskania przychodów – art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT i odpowiednio art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

Nowe brzmienie projektowanych przepisów będzie brzmieć:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o ustawy o PIT (art. 16a-16m ustawy o CIT), w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość:
a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. poz. 317 i 1356),
b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.

Natomiast dodawany art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT (oraz analogiczny art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT) stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Ich skutkiem będzie oczywiście zaliczenie do kosztów podatkowych 75% wydatków związanych z pojazdami, a nie tak jak obecnie 100%.

Powyższe przepisy są wprowadzane, jak twierdzi Ministerstwo Finansów, aby ulżyć przedsiębiorcom, żeby nie mieli problemów podatkowych i żeby łatwiej prowadziło im się biznes. Stąd ogranicza się możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu.
Jak wskazuje Ministerstwo Finansów „możliwość zaliczenia do kosztów 100% takich wydatków dotyczyć będzie tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik będzie musiał prowadzić ewidencję potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (wykorzystywana będzie w tym zakresie ewidencja stosowana dla celów VAT)”.

Oznacza to, że 100% kosztów podatkowych od wydatków dotyczących samochodów osobowych będzie dotyczyło jedynie tych podatników, którzy będą prowadzili ewidencję przebiegu pojazdów dla celów ustawy o VAT – art. 86a ust. 7 i 8 ustawy o VAT. Na podstawie art. 86a ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT nie muszą prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu podatnicy, których samochody osobowe przeznaczone są wyłącznie do :
a) odprzedaży,
b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Posiadanie innych samochodów osobowych wymusi prowadzenie ewidencji w celu zaliczenia wszystkich wydatków związanych z pojazdem do podatkowych kosztów.

Zaproponowane zmiany przepisów nie spowodują ograniczenia w odliczaniu VAT. Jedynie VAT nieodliczony będąc kosztem, np. dotyczący paliwa wykorzystywanego w samochodzie, dla którego nie prowadzi się ewidencji przebiegu pojazdu nie będzie w całości zaliczony do kosztów lecz w 75%. Tak więc rezygnacja z ewidencji skutkuje zwiększeniem kosztów w części nieodliczonego VAT, który z kolei nie może stać się kosztem uzyskania przychodu w 25% części wobec braku owej ewidencji.

DALSZE PROJEKTOWANE ZMIANY W PODATKU VAT


Wśród wielu – w tym projekcie ustawy – propozycji zmian do różnych ustaw znalazł się projekt zmian do ustawy o VAT. Projekt dotyczy dwóch obszarów: zwrotów VAT oraz ulgi na złe długi.
W zakresie zwrotów VAT proponuje się wykreślenie w art. 87 ust. 5, 5a i 6 zapisów, że zwrotów dokonuje się na „wniosek” albo „umotywowany wniosek podatnika”. Jak bowiem wskazuje projektodawca „składanie odrębnego wniosku jest zbyteczne, bo samo złożenie deklaracji z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy podatnika z określonym terminem zwrotu może być potraktowane jak wniosek o zwrot lub przyspieszenie terminu zwrotu. Ewentualna weryfikacja zasadności zwrotu wymaga (również w przypadku złożenia odrębnego wniosku) i tak podjęcia czynności sprawdzających lub kontroli”.
Natomiast zmiana w zakresie ulgi na złe długi polega na skróceniu terminu do dokonania przez wierzyciela korekty ze 150 dni do 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Analogiczna zmiana dotyczy również dłużnika, który będzie zobowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktury, w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z tej faktury w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.


WYŻSZE SKŁADKI NA RZECZ ORGANIZACJI W KOSZTACH

Projekt nowelizacji ustaw o podatkach dochodowych zakłada podwyższenie limitu składek na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, które mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Zmiany wejdą w życie najprawdopodobniej już od stycznia 2019 roku.
Nad projektem zmian pracuje właśnie Sejm. Kosztem uzyskania przychodów będą mogły być składki na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw. Maksymalnie kosztem będzie mogła być kwota odpowiadająca 0,25 proc. kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Obecnie limit wynosi 0,15 proc. i obowiązuje od 2003 r.

KASY  FISKALNE OD 2019 ROKU – PROJEKT ROZPORZĄDZENIA


1 stycznia przyszłego roku zacznie obowiązywać nowe rozporządzenie ws. zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas fiskalnych. Zgodnie z najnowszą wersją projektu, rozporządzenie to zawiera unormowania dotyczące zwolnień na okres 3 lat (2019-2021). Ministerstwo Finansów proponuje utrzymać na dotychczasowym poziomie kryterium wysokości obrotu, tj. 20 000 zł dla podmiotów kontynuujących, jak i dla rozpoczynających działalność gospodarczą, ale jednocześnie zamierza zlikwidować zwolnienia dla kilku rodzajów czynności, a w przypadku wielu czynności zwolnienie z kas będzie uzależnione od tego czy ich świadczenie w całości zostało udokumentowane fakturą.
Zwolnienia przedmiotowe (§ 2 rozporządzenia)
Nowe rozporządzenie przewiduje, analogicznie jak w rozporządzeniu 2018, zwolnienie dla czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia.
Zgodnie z uzasadnieniem do projektu rozporządzenia, z uwagi na pojawiające się sygnały o nieprawidłowościach w sposobie prowadzenia ewidencji a także mając na celu podejmowanie kolejnych działań w zakresie uszczelnienia ewidencji, wśród czynności wymienionych w projektowanym załączniku nie znalazły się takie czynności jak:
•    transport drogowy pasażerski pojazdami napędzanymi siłą mięśni ludzkich lub ciągnionymi przez zwierzęta (PKWiU 49.39.35.0),
•    usługi związane z utrzymaniem porządku w budynkach i zagospodarowywaniem terenów zieleni,z wyłączeniem usług związanych z zagospodarowywaniem terenów zieleni (PKWiU 81.30.10.0),
•    przyjmowanie przez rewizorów, w przypadku braku odpowiedniego dokumentu przewozu albo dokumentu uprawniającego do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego, należności związanych z wykonywaniem usług przewozu osób oraz przewożonych przez nie rzeczy i zwierząt, a w przypadkach tego wymagających – również opłat dodatkowych (w transporcie kolejowym dotyczy to również należności pobieranych na pokładzie pociągu przez osoby uprawnione do ich poboru na rzecz przewoźnika kolejowego, a w szczególności przez drużyny konduktorskie),
•    usługi w zakresie transportu osób na rzece Dunajec przez flisaków pienińskich.

Ponadto MF proponuje, aby w przypadku czynności, których przedmiotem są niżej wymienione towary lub usługi stosowanie zwolnienia uzależnione było od tego czy ich świadczenie w całości zostało udokumentowane fakturą:
•    energia elektryczna, paliwa gazowe, para wodna, gorąca woda i powietrze do układów klimatyzacyjnych,
•    woda w postaci naturalnej; usługi związane z uzdatnianiem i dostarczaniem wody,
•    usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków; osady ze ścieków kanalizacyjnych,
•    usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nadających się do recyklingu,
•    usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nienadających się do recyklingu,
•    usługi związane z infrastrukturą przeznaczoną do przemieszczania odpadów innych niż niebezpieczne,
•    usługi związane ze zbieraniem odpadów niebezpiecznych,
•    usługi związane z infrastrukturą przeznaczoną do przemieszczania odpadów niebezpiecznych nadających się do recyklingu,
•    usługi związane z obróbką odpadów innych niż niebezpieczne w celu ich ostatecznego usunięcia,
•    usługi związane z przetwarzaniem pozostałych odpadów niebezpiecznych,
•    usługi związane z unieszkodliwianiem odpadów promieniotwórczych i pozostałych odpadów niebezpiecznych z wyłączeniem usług zagospodarowania odpadów promieniotwórczych (ponownego przetwarzania paliw i odpadów) (PKWiU ex 38.22.21.0),
•    usługi związane z rekultywacją i pozostałe usługi związane z gospodarką odpadami,
•    usługi telekomunikacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 25a ustawy,
•    usługi nadawcze, o których mowa w art. 2 pkt 25b ustawy, pod warunkiem że podatnik świadczy usługi, o których mowa w poz. 21,
•    usługi elektroniczne, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy, pod warunkiem że podatnik świadczy usługi, o których mowa w poz. 21.

Dodatkowo, w przypadku dostaw towarów w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi) stosowanie zwolnienia uzależnione ma być od tego czy ich dostawa w całości została udokumentowana fakturą lub jeżeli dostawca towaru otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres).

Zwolnienia podmiotowe (§ 3 rozporządzenia)

Utrzymano na dotychczasowym poziomie kryterium wysokości obrotu, tj. 20 000 zł dla podmiotów kontynuujących, jak i dla rozpoczynających działalność gospodarczą (dla tych ostatnich liczone w proporcji do okresu wykonywania czynności dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w danym roku podatkowym). I tak, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r.:

•    podatników, u których obrót zrealizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli obrót z tego tytułu nie przekroczył, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, kwoty 20 000 zł;

Ważne. Zwolnienia nie stosuje się do podatników, którzy w 2018 r. byli obowiązani do ewidencjonowania lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania.

•    podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2018 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywany przez podatnika obrót z tego tytułu nie przekroczy, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, kwoty 20 000 zł.

Odnosząc się do zwolnień podmiotowo-przedmiotowych, utrzymano także system zwolnień u podatników, u których udział wartości dostaw towarów i świadczonych usług wymienionych w części I załącznika do rozporządzenia w obrotach z działalności określonej w art. 111 ust. 1 ustawy (sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych) jest większy niż 80%. Zatem, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r.:
•    podatników, którzy dokonują dostawy towarów lub świadczą usługi zwolnione z obowiązku ewidencjonowania, wymienione w części I załącznika do rozporządzenia, w przypadku gdy udział obrotu z tytułu czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, wymienionych w części I załącznika do rozporządzenia, w całkowitym obrocie podatnika realizowanym na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, był w poprzednim roku podatkowym wyższy niż 80%;
Ważne. Zwolnienia nie stosuje się do podatników, którzy w pierwszym lub drugim półroczu 2018 r. osiągnęli udział procentowy obrotu równy 80% albo niższy niż 80%.
•    podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2018 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywany przez podatnika udział procentowy obrotu:
•    za okres pierwszych sześciu miesięcy wykonywania tych czynności,
•    za okres do końca roku, w przypadku gdy okres wykonywania tych czynności w roku podatkowym jest krótszy niż sześć miesięcy
•    - będzie wyższy niż 80%.

Zwalnia się także z obowiązku ewidencjonowania, tak jak w tym roku, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r., jednostki samorządu terytorialnego w zakresie czynności wykonywanych przez ich jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 218 r. poz. 280):

•    które na dzień 31 grudnia 2016 r. korzystały ze zwolnienia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej ustawy, albo
•    jeżeli ich jednostki organizacyjne na dzień 31 grudnia 2016 r. korzystały ze zwolnienia z takiego obowiązku.

Ponadto, utrzymano regulację wyłączającą z obrotu uprawniającego do korzystania ze zwolnienia czynności, o których mowa w pozycji 35 załącznika do rozporządzenia (tj. dostawa nieruchomości) oraz z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji (pozycja 46 załącznika do rozporządzenia). Pozwala to eliminować obrót, który niejako zaburza obraz (co do skali realizowanej działalności określonej w art. 111 ust. 1 ustawy). W przeciwnym razie podatnik dokonujący jednorazowo zbycia np. nieruchomości „skonsumowałby” cały obrót uprawniający go do korzystania ze zwolnienia.


Wyłączenia ze zwolnień przedmiotowych i podmiotowych

W § 4 rozporządzenia zawarto katalog czynności, do których nie mają zastosowania ww. zwolnienia określone w § 2 i § 3 rozporządzenia. Wykonanie tych czynności rodzi konieczność ich ewidencjonowania (w stosunku do tych czynności bowiem nie stosuje się zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3). W celu przeciwdziałania nadużyciom utrzymano nadal zasady wyłączenia ze zwolnienia od ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących, które są wymienione pozycji z § 4 rozporządzenia 2018.

Zatem, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku dostawy:

•    gazu płynnego,
•    części do silników (PKWiU 28.11.4),
•    silników spalinowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych do napędu pojazdów (PKWiU 29.10.1),
•    nadwozi do pojazdów silnikowych (PKWiU 29.20.1),
•    przyczep i naczep; kontenerów (PKWiU 29.20.2),
•    części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (PKWiU 29.20.30.0),
•    części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (z wyłączeniem motocykli), gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 29.32.30.0),
•    silników spalinowych tłokowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych w motocyklach (PKWiU 30.91.3),
•    sprzętu radiowego, telewizyjnego i telekomunikacyjnego, z wyłączeniem lamp elektronowych i innych elementów elektronicznych oraz części do aparatów i urządzeń do operowania dźwiękiem i obrazem, anten (PKWiU ex 26 i ex 27.90),
•    sprzętu fotograficznego, z wyłączeniem części i akcesoriów do sprzętu i wyposażenia fotograficznego (PKWiU ex 26.70.1),
•    wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
•    zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,
•    wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na symbol PKWiU,
•    wyrobów tytoniowych (PKWiU 12.00), napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, bez względu na symbol PKWiU, z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,
•    perfum i wód toaletowych (PKWiU 20.42.11.0), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów;
•    świadczenia usług:
•    przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika do rozporządzenia,
•    przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,
•    naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),
•    w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
•    w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
•    w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 47 załącznika do rozporządzenia,

Ważne. Obowiązek prowadzenia ewidencji nie dotyczy usług w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, jeżeli usługi świadczone są osobiście przez osoby niewidome, posiadające orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, które prowadzą samodzielnie działalność gospodarczą lub zatrudniają wyłącznie jednego pracownika niewidomego posiadającego orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
•    prawniczych, z wyłączeniem usług określonych w poz. 27 załącznika do rozporządzenia,
•    doradztwa podatkowego,
•    związanych z wyżywieniem (PKWiU 56), wyłącznie:
•    świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz
•    usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),
Ważne. Obowiązek prowadzenia ewidencji nie dotyczy świadczenia usług związanych z wyżywieniem na pokładach samolotów lub w sposób określony w poz. 43 załącznika do rozporządzenia, tj. w stołówkach dla uczniów, studentów i innych podopiecznych oraz nauczycieli i personelu.
•    fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
•    kulturalnych i rozrywkowych - wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia cyrkowe,
•    związanych z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne.

Przy czym, obowiązek ewidencyjny nie stosuje się do dostawy towarów, o których mowa w pkt 1 lit. b-l, będącej dostawą towarów, o której mowa w poz. 34 załącznika do rozporządzenia, tj. dostawą towarów przez podatnika na rzecz jego pracowników oraz przez spółdzielnie mieszkaniowe na rzecz członków lub innych osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub które są właścicielami lokali położonych w budynkach administrowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe, jak również przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali.
Bezwzględnemu obowiązkowi ewidencyjnemu nie podlega także świadczenie usług na warunkach określonych w poz. 34 załącznika do rozporządzenia przez podatnika, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że nabycie i odsprzedaż przez podatnika - pracodawcę usług pracownikowi jest wyłączona z bezwzględnego obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących.
Ponadto, bezwzględnemu obowiązkowi ewidencyjnemu nie podlega również świadczenie usług, o których mowa w pkt 2 lit. f–h, tj. w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, usług prawniczych, doradztwa podatkowego oraz w zakresie wymiany walut, jeżeli świadczenie tych usług, zgodnie z warunkami określonymi w poz. 37 załącznika do rozporządzenia ma miejsce wyłącznie przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, lub których rezultat jest przekazywany wyłącznie przy wykorzystaniu tych środków.
Warunki, o których mowa w poz. 37 załącznika to:
•    otrzymanie przez świadczącego usługę zapłatę za wykonaną czynność w całości za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),
•    z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie ma wynikać, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.

Moment utraty zwolnienia
W § 5 rozporządzenia zawarto uregulowania określające moment utraty zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania. Generalnie utrzymano zasadę, że utrata prawa do zwolnienia z ewidencjonowania następuje po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym wystąpiło zdarzenie uniemożliwiające korzystanie z danego tytułu zwolnieniowego. Utrzymano dotychczas obowiązujące uregulowania dotyczące utraty prawa do zwolnienia dla podatników korzystających ze zwolnienia podmiotowego i podmiotowo-przedmiotowego.

W szczególności utrzymano przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia 2018 dla podatników, którzy na skutek utraty prawa do tego zwolnienia musieliby zainstalować ponad 5000 kas, zwolnienie to traci moc po upływie roku (dla podatników korzystających ze zwolnienia określonego w § 3 ust. 1 pkt 3), przy jednoczesnym dopuszczeniu zasady ogólnej, wyrażonej w § 6 rozporządzenia, dotyczącej stopniowego wprowadzania kas po upływie tego okresu. Należy w tym miejscu wskazać, że określono w tym przepisie datę utraty zwolnienia, która może wykraczać poza okres zwolnienia, o którym mowa w § 2 rozporządzenia, co znajduje uzasadnienie w tym, że zgodnie z przepisami zawartymi w obecnym i wcześniejszych rozporządzeniach zaprzestanie spełnienia warunków do korzystania ze zwolnienia powodowało konieczność stosowania kasy w terminie określonym w stosowanym w danym okresie rozporządzeniu.

W § 5 ust. 7 zawarto uregulowanie stanowiące o tym, że w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2, zwolnienie to traci moc z chwilą wykonania czynności, o której mowa w § 4 (tj. wyłączonych ze zwolnień przedmiotowych i podmiotowych). W przypadku bowiem wykonywania przedmiotowych czynności, dla których obowiązek ich ewidencjonowania powstaje jednocześnie z chwilą ich wykonania uzasadniona jest utrata mocy zwolnienia z tytułu limitu obrotów z chwilą ich wykonania (kontynuacja rozwiązania przyjętego w rozporządzeniu 2018).


Zasady rozpoczęcia ewidencjonowania

Przepis § 6 rozporządzenia zawiera analogiczne regulacje, jak w rozporządzeniu 2018. I tak, podatnicy są obowiązani do rozpoczęcia ewidencjonowania w terminach określonych w § 5 przy zastosowaniu co najmniej 1/5 (w zaokrągleniu w górę do liczb całkowitych) liczby kas rejestrujących, zgłoszonych przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego. Od pierwszego dnia każdego następnego miesiąca podatnicy są obowiązani zastosować do ewidencjonowania kolejne kasy rejestrujące, w liczbie nie mniejszej niż liczba kas rejestrujących przypadająca do ewidencjonowania w pierwszym miesiącu ewidencjonowania, wynikająca ze zgłoszenia. Przy czym, rozpoczęcie ewidencjonowania przedłuża odpowiednio okres zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania w części dotyczącej obrotów realizowanych na stanowiskach kasowych, na których ewidencjonowanie powinno być prowadzone w kolejnych miesiącach.

Przepis § 7 rozporządzenia ma charakter zawężający zastosowanie przepisu § 6. W przepisie § 7 zawarto regulację, zgodnie z którą przepisu § 6 nie stosuje się do obrotu wynikającego z czynności, o których mowa w § 4 (tj. wyłączonych ze zwolnień przedmiotowych i podmiotowych). Względem zatem tych czynności nie ma zastosowania sukcesywne wprowadzanie kas u podatnika.

Przepisy przejściowe

Podatnicy, którzy przestaną spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przed wejściem w życie nowego rozporządzenia, tj. przed 1 stycznia 2019 r., w celu rozpoczęcia ewidencjonowania na kasie rejestrującej stosują terminy określone w rozporządzeniu 2018.

Natomiast w przypadku podatników, którzy nie przestali spełniać warunków do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przed 1 stycznia 2019 r. oraz nie zostali zwolnieni z obowiązku ewidencjonowania na podstawie § 2 i § 3 nowego rozporządzenia, zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania utraci moc z dniem 1 czerwca 2019 r.

Z kolei, jeśli przed dniem 1 stycznia 2019 r. podatnik rozpoczął ewidencjonowanie czynności wymienionych w poz. 34, 39 lub 40 załącznika, tj.:

•    dostawy towarów i świadczenia usług przez podatnika na rzecz jego pracowników oraz przez spółdzielnie mieszkaniowe na rzecz członków lub innych osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub które są właścicielami lokali położonych w budynkach administrowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe, jak również przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali,
•    dostawy produktów (rzeczy) - dokonywanej przy użyciu urządzeń służących do automatycznej sprzedaży, które w systemie bezobsługowym przyjmują należność i wydają towar,
•    usług świadczonych przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie lub banknotach lub innej formie (bezgotówkowej), jeżeli z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczyła,
•    zwolnienia, o którym mowa w § 2, w zakresie tych czynności ewidencjonowanych, nie stosuje się. Przy czym, w odniesieniu do pozostałych czynności wymienionych w załączniku podatnik może skorzystać ze zwolnienia.

Ponadto, podatnik, który przed dniem 1 stycznia 2019 r. przestanie spełniać warunki do zwolnień „podmiotowo-przedmiotowych” określonych w rozporządzeniu 2018, nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia 2018.
Z kolei w § 9 uregulowano zasady stosowania zwolnień dla grup podatników świadczących określone usługi, które tracą zwolnienia od wejścia w życie regulacji projektowanego rozporządzenia do 31 maja 2018 r.

W okresie przejściowym tj. od 1 stycznia 2019 r. do 31 maja 2019 r. zarówno podatnicy, którzy kontynuują świadczenie usług, objętych do dnia 31 grudnia 2018 r. zwolnieniem z ewidencji na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia 2018 r., jak i podatnicy, którzy rozpoczynają w tym okresie świadczenie wyżej wskazanych usług - nie będą obowiązani do ewidencjonowania tych usług za pomocą kas rejestrujących. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 projektu rozporządzenia w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 projektu rozporządzenia, którzy po dniu 31 grudnia 2018 r. do dnia 31 maja 2019 r. kontynuują świadczenie usług, objętych do dnia 31 grudnia 2018 r. zwolnieniem z ewidencji na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia 2018 r., świadczenie tych usług jest zwolnione z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 maja 2019 r. Powyższe zasady mają również zastosowanie w przypadku podatników, którzy rozpoczynają świadczenie tych usług (§ 9 ust. 2 projektu rozporządzenia). Regulacje przejściowe zawarte w § 9 ust. 1 i 2 projektu rozporządzenia pozwalają zatem na korzystanie przez podatników z likwidowanych zwolnień do 31 maja 2019 r.

Opracowała:
Maria Mołodzińska
 

Kalendarium

«grudzień 2018»
PnWtŚrCzwPtSobNd
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

Dane kontaktowe

Mazowiecka Izba
Rzemiosła i Przedsiębiorczości
Smocza 27, 01-048 Warszawa
tel. +48 22 838 32 17
www.iso-warszawa.com.pl

Reklama

poig
http://parp.gov.pl
-
http://ec.europa.eu/

Rozmiar czcionki

Wersja o wysokim poziomie kontrastu

Przełącz się na widok strony o wysokim kontraście.
Powrót do domyślnej wersji strony zawsze po wybraniu linku "Graficzna wersja strony" znajdującej się w górnej części witryny.